อดไปได้
ไม้เท้าไผ่เล่มนี้ติดตามซ่งโหยวมาตั้งแต่ฤดูใบไม้ผลิในรัศกหมิงเต๋อปีที่สอง จวบจนบัดนี้ก็ล่วงเข้าปีที่แปดแล้ว ซ่งโหยวมักจะใช้มันร่ายอาคมอยู่เป็นประจำ ย่อมมีฤทธิ์เดชในการขับไล่ปิศาจสยบมาร ปีศาจทั่วไปยากจะทนทานแรงหวดแม้เพียงไม่กี่ครั้งได้
ทว่าซ่งโหยวกลับขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางเอ่ยถามว่า “แล้วก่อนที่พวกท่านจะตีมันจนตาย ได้ลองถามมันบ้างหรือไม่ว่ามันมาจากที่ใด เหตุใดจึงมาสร้างความวุ่นวายในเมืองหลวงเช่นนี้”
“ถามแน่นอนขอรับ!”
ชายแซ่หลี่รีบก้าวออกมาประสานมือกล่าวว่า “แม้พวกเราจะโกรธแค้นเพียงใด แต่ก็หาได้วู่วามจนเกินไปนัก ก่อนจะลงมือปลิดชีพมันได้มีการสอบถามดูแล้ว เจ้าสิ่งนั้นบอกว่ามันมีตัวตนมาตั้งแต่สมัยโบราณกาล เพียงแต่เดิมทีมันหลับใหลอยู่ใต้ผืนดินนอกเมือง จนกระทั่งท่านพ่อและท่านอารองเดินกลับบ้านในยามวิกาลแล้วเผลอไปเตะถูกมันเข้า มันจึงตื่นขึ้นมาด้วยความงุนงงแล้วเดินตามท่านพ่อและท่านอารองมาจนถึงเมืองหยางตู พอมาถึงก็จ้องจะทำร้ายคน ช่างน่าแค้นใจนัก!”
“หลังจากชาวบ้านได้ฟังก็สุดจะกลั้นโทสะได้ จึงได้รุมทุบตีมันจนตายคาทีตรงนั้นเอง!”
ทุกคนที่ได้ฟังต่างก็ยังไม่หายแค้น พากันกัดฟันกรอดด้วยความโกรธ
“เช่นนั้นก็ยังดี…”
ซ่งโหยวลอบระบายลมหายใจด้วยความโล่งอก
เขานึกกลัวว่าคนกลุ่มนี้จะถูกเพลิงโทสะครอบงำจนไม่สนใจสิ่งใด รุมตีปีศาจจนตายไปโดยไม่ได้ความอะไร แต่อย่างน้อยพวกเขาก็ยังรู้จักสอบถามเอาความมาได้บ้าง
“เ
