นที
“ย้าก!”
ในยามนี้ไม่มีใครมีแก่ใจจะไปนึกถึงสิ่งอื่น ทุกคนต่างกู่ร้องตะโกนก้องพุ่งออกไป รวมถึงชายแซ่หลี่ด้วย ในหัวของเขามีเพียงความคิดเดียว คือพุ่งไปจับตัวมันมาให้ได้
ชายแซ่หลี่พุ่งออกไปสุดแรงเกิด ทว่าเขาวิ่งช้า จึงมีผู้คนวิ่งแซงหน้าไปคนแล้วคนเล่า เบื้องหลังยังมีคนอีกมากคอยผลักดันเขาให้ไปข้างหน้า
จนกระทั่งพุ่งพ้นประตูรั้วบ้าน
ท่ามกลางตรอกที่มืดสลัว ขอทานผู้นั้นกำลังแสดงสีหน้าฉงน คล้ายจะรู้สึกว่าวันนี้ช่างแตกต่างจากวันวาน ทว่ามันยังไม่ทันจะได้ตั้งตัว เบื้องหน้าและเบื้องหลังก็ถูกห้อมล้อมด้วยผู้คนจนหนาตา
หลายคนเคยนึกว่าตนเองจะหวาดกลัว ทว่าเมื่อเห็นผู้คนรวมกันเป็นกระแสธารไหลบ่า จึงได้รู้ว่าผู้ที่หวาดกลัวหาใช่พวกตนไม่ แต่เป็นสิ่งชั่วร้ายที่จำแลงมาในคราบขอทานตนนั้นต่างหาก
เจ้าสิ่งนั้นกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อถึงขั้นลืมหนีไปชั่วขณะ!
“อา! ฮ่า!”
ทุกคนต่างแผดเสียงกู่ร้อง ทั้งเพื่อข่มขวัญและปลุกใจ ทว่าเสียงเหล่านั้นกลับหลอมรวมกันเป็นดั่งเสียงน้ำหลากจากแม่น้ำใหญ่
พลั่ก!
ไม้พลองฟาดลงบนศีรษะของมันเป็นครั้งแรก
ขอทานตนนั้นคล้ายเพิ่งจะได้สติ มันรีบดิ้นรนผลักไสผู้คนออกไปหมายจะหลบหนี
ปึง! ปึง! ปึง!…
ไม้พลองนับไม่ถ้วนระดมฟาดลงบนร่างของมันไม่หยุดยั้ง
เจ้าสิ่งนี้มีเรี่ยวแรงมหาศาล เพียงมันวาดมือผลักออกไปครั้งเดียว ตัวคนก็กระเด็นล้มคว่ำ ทั้งยังหนังหนาเสียจนไม่รู้ว่าภายใต้ผ้าขี้ริ้วนั่นคือสิ่งใดกันแน่ ยามไม้พลอง
