งดาบและขวานที่ระดมฟันลงไป
ตึง! ตึง! ตึง!…
ทั่วทั้งตรอกเล็กอบอวลไปด้วยเสียงโลหะปะทะของแข็ง
ไม่ว่าดาบ กระบี่ หรือขวานจะฟันลงไป ก็คล้ายฟันลงบนก้อนหิน คมดาบบิ่นพับ ยับเยินไปตามๆ กัน ทว่าภายใต้เสื้อผ้านั้นกลับมีเศษซากบางอย่างกระเด็นหลุดออกมา ส่วนเจ้าขอทานก็ได้แต่ร้องโหยหวน
ในระหว่างที่ร้องโหยหวน มันก็ใช้แรงมหาศาลผลักผู้คนออกไป
เห็นมันกระโจนเพียงครั้งเดียว ก็สามารถปีนป่ายกำแพงสูงข้างทางหมายจะหนีขึ้นไปเบื้องบน
“ฉุดมันไว้!”
มีทั้งจอมยุทธ์และชาวบ้านกระโดดขึ้นไปคว้าขาของมันลากลงมา ในระหว่างนั้นยังมีไม้พลองและมีดทำครัวนับไม่ถ้วนรุมกระหน่ำฟาดฟันลงบนร่างมัน เสียงโลหะดังระงม ขณะเดียวกันก็มีเศษซากสีดำๆ ร่วงหล่นลงมาไม่ขาดสาย ท่ามกลางความมืดมิดไม่มีใครรู้ว่าเศษที่หลุดออกมานั้นคือสิ่งใด
คนอย่างน้อยสี่ห้าคนช่วยกันฉุดรั้งขาของมันไว้ แต่กลับฉุดมันไม่ลง เจ้าสิ่งนี้กลับลากคนเหล่านั้นไต่ขึ้นกำแพงไปเรื่อยๆ จนกระทั่งคนที่อยู่ด้านล่างช่วยกันดึงมากขึ้นเรื่อยๆ และพอมันโผล่พ้นกำแพง เห็นว่าหลังกำแพงยังมีคนถือไม้พลองดักรออยู่อีกกลุ่มใหญ่ มันจึงถูกกระชากลากถูลงมาจนได้
ทว่าลำพังคนเพียงไม่กี่คนกลับมิอาจกดร่างมันไว้ได้อยู่มือ
เมื่อเห็นสิ่งชั่วร้ายตนนั้นเริ่มคุ้มคลั่งหมายจะทำร้ายคน พลันมีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากเบื้องหลัง
“ถอยไป! หลีกไปให้พ้น!”
ทุกคนเหลียวหน้ากลับไปมอง อาศัยแสงจากคบไฟ เห็นชาวยุทธ์ผู้หนึ่งชูไม้เท้าไม้ไผ่สี
