นไปสบตากับคนรอบข้างอีกครั้ง แรงใจเริ่มพลุ่งพล่านขึ้นมาแทนที่
“ข้าพอจะรู้จักยอดฝีมืออยู่บ้าง!”
“ข้าเองก็รู้จักอยู่คนหนึ่ง!”
“ต้องทุบมันให้ตาย!”
“…”
ทุกคนต่างกัดฟันกรอด ปรึกษาหารือกันไม่หยุดหย่อน
ทว่ากลับเห็นนักพรตลุกขึ้นอีกครั้ง เดินเข้าไปตักน้ำในครัวมาหนึ่งถัง ก่อนจะชี้นิ้วลงไป พลันปรากฏแสงเรืองรองโปรยปรายลงไป ช่างเป็นวิธีการที่แตกต่างจากพวกที่เผายันต์ละลายน้ำ สวดมนต์ร่ายรำทรงเจ้าอย่างสิ้นเชิง
“พวกท่านจงดื่มน้ำนี่เสีย ให้ดื่มเพียงคนละหนึ่งอึกเท่านั้น หากดื่มมากไปจะเป็นภัย ส่วนที่เหลือให้นำกลับไปแบ่งปันให้คนในครอบครัวและเพื่อนบ้านที่แปะแผ่นสมุนไพร จะถอนคุณไสยได้ ส่วนผู้ที่ยังมิได้แปะก็จะไม่มีอาการปวดท้อง” ซ่งโหยวยื่นน้ำส่งให้ชายแซ่หลี่ “ฝากท่านจัดการด้วย”
“…”
ชายแซ่หลี่รีบรับมาอย่างระมัดระวัง ความรู้สึกที่ได้รับความไว้วางใจและคำชื่นชมเอ่อล้นขึ้นมาในใจ “คุณชายโปรดวางใจ มอบหมายให้ข้าเถิด!”
“จะรอฟังข่าวดี”
“พวกเราขอลา!”
ชายแซ่หลี่ประคองถังน้ำอย่างระแวดระวัง เขาเริ่มดื่มก่อนเป็นคนแรก รสชาตินั้นหวานล้ำเย็นชื่นใจเป็นพิเศษหาได้มีรสอื่นปนไม่ จากนั้นจึงส่งต่อให้คนอื่นดื่ม เมื่อระดับน้ำลดลงจนไม่หกเรี่ยราดง่ายแล้ว จึงค่อยๆ ประคองเดินจากไป
ทว่าเขายังคงก้าวเดินอย่างระมัดระวัง ค่อยๆ ขยับฝีเท้าไปทีละนิด
“…”
ซ่งโหยวมองตามพลางส่ายหน้า ครั้นเงยหน้าขึ้นมองเห็นนกนางแอ่นบนหลังคาจึงเอ่ยว่า
“รบกวนช่วยไปดู
