บทที่ 461 เรื่องเล่าปีศาจที่หัวมุมถนน
………………..
ใต้สะพานฮว่าสือ ริมฝั่งแม่น้ำหยางเจียง
กลุ่มนักตกปลาสวมหมวกโต่วลี่ นั่งสงบนิ่งอยู่บนม้านั่งไม้ตัวเล็กริมน้ำ คันไม้ไผ่ทอดสายลงสู่ลำน้ำ ทุ่นลอยขยับไหวไปตามระลอกคลื่น
เด็กหญิงตัวน้อยสวมชุดสามสี สวมหมวกโต่วลี่บังแดดไว้เช่นกัน นางนั่งอยู่บนม้านั่งไม้ตัวจิ๋วที่ขนาดใหญ่กว่าแผ่นอิฐไม่เท่าใดนัก มือถือคันเบ็ดเล็กๆ สายเบ็ดทอดจมลงในแม่น้ำ จดจ้องสายน้ำด้วยสีหน้าเคร่งขรึมจริงจังตาไม่กะพริบเลยแม้สักนิด
เบื้องหลังนางมีนักพรตผู้หนึ่งนั่งอ่านตำราอยู่
“แม่นางสามสีกลายเป็นนักตกปลาไปเสียแล้วหรือนี่”
“ชู่ว…”
เด็กหญิงตัวน้อยมีท่าทางนิ่งสงบดั่งพระชราเข้าฌาน สายตาจับจ้องผิวน้ำประหนึ่งสามารถมองทะลุสายน้ำสีมรกตอันลุ่มลึกไปถึงฝูงปลาที่แหวกว่ายอยู่เบื้องล่าง นางกล่าวโดยไม่หันกลับมามองว่า “มีปลาอยากกินหนอนของข้าแล้ว!”
สิ้นคำ สายเบ็ดก็จมดิ่งลง
เด็กหญิงไม่ลังเลแม้แต่น้อย นางลุกขึ้นยืนพลางสะบัดคันเบ็ดทันที
ซ่า…ซ่า…
เงาสีเงินยวงกระโจนพ้นผิวน้ำตามแรงดึง ดิ้นรนขัดขืนไม่หยุดหย่อน
เหล่านักตกปลาเฒ่ารอบข้างต่างอดไม่ได้ที่จะเหลียวมองมา
เด็กหญิงตัวน้อยมีสีหน้าปั้นยาก มือหนึ่งชูคันเบ็ดสูง อีกมือนึงเอื้อมไปคว้า เพียงฝ่ามือเดียวก็ตะปบปลาตัวนั้นไว้ได้มั่น หมุนมือถอดขอเบ็ดอย่างชำนาญก่อนจะโยนมันลงไปในถังข้างกาย
แปะ แปะ แปะ…
ปลาดิ้นพล่านอยู่ในถัง
ในถังนั้นมีปลาตัวน้อยใหญ่อยู่ก่อนแล้ว
