นับสิบตัว
แม่นางสามสีเหลือบมองขอเบ็ด เมื่อเห็นว่าเหยื่อยังไม่เสียหายเท่าใดนัก นางก็ไม่รีรอ ก้มมองผิวน้ำแวบหนึ่งเพื่อหาทิศทางที่แม่นยำ แล้วจึงสะบัดสายเบ็ดออกไปอีกครั้ง
ท่วงท่าทั้งหมดนั้นคล่องแคล่วลื่นไหลนัก
“สามสีน้อย เจ้าตกได้อีกตัวแล้วหรือ” เสียงของชายชราข้างๆ ดังขึ้น น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความอิจฉาระคนเลื่อมใส
“ใช่แล้ว!”
เด็กหญิงตอบอย่างเคร่งขรึม สายตายังคงจับจ้องเบื้องหน้า
ใช่แล้ว นางมีสหายตกปลาแล้ว
เพียงแต่สหายเหล่านี้ยามอยู่ต่อหน้านาง มักจะเปี่ยมไปด้วยความอิจฉาและรู้สึกต่ำต้อยอยู่เสมอ
“สามสีน้อย ทำเลของเจ้านั้นดีกว่าหรืออย่างไรกัน เหตุใดเจ้าเพิ่งมาครู่เดียวถึงได้ปลามากมายเพียงนี้ พวกเรานั่งกันมาครึ่งค่อนวัน ข้ายังพอว่าที่ได้เริ่มเปิดถังบ้าง แต่ท่านหลัวนี่ยังไม่ได้สักตัวเลยนะ”
“ใช่แล้ว! ตรงนี้ทำเลดีกว่า!”
เด็กหญิงตัวน้อยตอบคำถามพวกเขาอย่างสั้นกระชับพลางหันหน้ามา กวาดสายตามองนักพรตของตนด้วยท่าทีเรียบเฉย ทว่าแววตานั้นกลับคล้ายจะเอ่ยว่า
เจ้าดูสิ ข้าเก่งกาจหรือไม่!
ซ่งโหยวมองแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้า ไม่เอ่ยคำใด
ใจหนึ่งอยากจะบอกว่านางใช้กลโกงหาปลา แต่เมื่อนึกได้ว่ายามนี้ค่ากินค่าอยู่ของตนล้วนต้องพึ่งพานางที่ตกปลาไปขายหาเงิน จึงได้แต่ปิดปากเงียบ
สำหรับนางแล้ว การตกปลาดูเหมือนทดแทนการหาของทะเลได้ แม้สิ่งที่ได้รับจะหลากหลายเท่า แต่การขายปลาในเมืองหลวงหยางตูนั้นได้ราคาดีกว่าการขายอาหารทะเลแ
