ถบชายฝั่งล่างโจว อีกทั้งยังมีความสุขจากการเก็บเกี่ยวผลผลิตไม่ต่างกัน ยิ่งนานวันเข้า ความรื่นรมย์ในการตกปลาก็เริ่มไม่ด้อยไปกว่าการหาของทะเลเท่าใดนัก
จะเป็นรองก็เพียงแต่การจับหนูยามค่ำคืนเท่านั้น
เพราะหนูนั้นวิ่งหนีได้ ย่อมต้องสนุกกว่าเป็นธรรมดา
ซ่า…
เพียงชั่วครู่ เด็กหญิงตัวน้อยก็ตกปลาใหญ่ได้อีกตัว
เหล่านักตกปลารอบกาย ไม่ว่าจะหนุ่มสาวหรือแก่ชรา ไม่ว่าจะฝั่งนี้หรือฝั่งตรงข้าม ต่างก็อดไม่ได้ที่จะทอดสายตามองมาด้วยความอิจฉาจับใจ
แปะ แปะ…
ปลาตัวนี้มีแรงมากนัก มันกระโดดพุ่งออกจากถังไม้ หมายจะกลับคืนสู่แม่น้ำ
ทว่าน่าเสียดายที่เจ้าแมวนั้นว่องไวกว่า
แม่นางสามสีคว้าหมับเข้าให้กลางอากาศ ต่อให้มันจะลื่นไหลเพียงใดก็ไม่อาจหลุดพ้นจากฝ่ามือนาง นางฟาดมันลงกับพื้นเบาๆ ก่อนจะโยนกลับเข้าถังไป
“พอเท่านี้ดีกว่า”
เด็กหญิงตัวน้อยก้มมองผลงานพลางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงดูเป็นผู้ใหญ่
จากนั้นนางก็ไม่รอคำตอบจากนักพรต ลุกขึ้นยืนแหงนหน้ามองกิ่งหลิวที่ห้อยย้อยลงมานับพันสาย เลือกเด็ดมากิ่งหนึ่ง แล้วจึงร้อยปลาตะเพียนขาวกับปลาช่อนตัวใหญ่เข้าด้วยกัน
“สองตัวนี้พวกเราเก็บไว้กินวันนี้ มีปลาช่อนที่เจ้าชอบด้วย ส่วนแม่นางสามสีกินปลาตัวเล็กก็พอแล้ว”
เด็กหญิงผิวขาวสะอาดยื่นปลาร้อยกิ่งหลิวให้นักพรต
นักพรตยื่นมือไปรับ ทว่าดวงตากลับกะพริบไหว
ในมโนสำนึกเกิดภาพพร่าเลือนขึ้นอย่างน่าประหลาด
คล้ายกับได้ย้อนกลับไปยังวันลี่ชิวในรัชศกหมิงเต
