๋อปีที่หนึ่ง ณ หมู่บ้านนิรนามใต้ผาโส่วผาในอี้โจว ครานั้นตนได้ขอปลาสองตัวจากนักตกปลาริมน้ำ แล้วมอบให้นางโดยใช้กิ่งหลิวร้อยมาเช่นนี้
“นักพรต เหตุใดเจ้าจึงนิ่งไปเสียเล่า”
เสียงเล็กเจื้อยแจ้วดึงเขาออกจากภวังค์
เบื้องหน้ายังคงเป็นเด็กหญิงในชุดสามสี มือหนึ่งถือปลาน้อยใหญ่ร้อยกิ่งหลิว อีกมือหนึ่งหิ้วถังไม้ นางยื่นกิ่งหลิวใส่มือนักพรตพลางเอียงคอจ้องมองเขาด้วยความไม่เข้าใจ
“ไม่มีอะไร…”
นักพรตเกี่ยวปลาร้อยกิ่งหลิวมา
“ข้านึกว่าเจ้ากลายเป็นคนทึ่มทื่อไปเสียแล้ว”
“ข้าไม่ได้ทึ่มทื่อ”
“เจ้ากลับไปทำอาหารเถิด! แม่นางสามสีจะไปขายปลาที่เหลือให้ร้านอาหารในตลาดก่อน!” เด็กหญิงกำชับหนักแน่น ทั้งยังล้วงกุญแจออกมาส่งให้เขา ท่าทางราวกับเป็นผู้ใหญ่ตัวน้อยเสียจริง
“ต้องให้ข้าไปกับแม่นางสามสีหรือไม่”
“เจ้ากลับไปทำกับข้าว!”
“น้อมรับบัญชาแม่นางสามสี…”
นักพรตส่ายหน้าอีกครั้งพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า เขาออกเดินมุ่งข้างหน้า พลางก้มลงมองปลาตัวใหญ่หนึ่งตัวเล็กหนึ่งตัวที่ร้อยอยู่กับกิ่งหลิวเป็นระยะ
ยามนี้นึกย้อนไป ปลาสองตัวในวันนั้นช่างคุ้มค่าเสียจริง
เด็กหญิงหิ้วถังไม้เดินเคียงข้างเขาไป ทว่านางกลับคอยเอียงคอจ้องมองเขาด้วยความฉงนสงสัยอยู่ตลอดเวลา
ทั้งสองเดินมาถึงใต้สะพาน แล้วจึงก้าวขึ้นบันไดไป
คนตัวโตและคนตัวเล็กแยกทางกัน
นักพรตเดินข้ามสะพานไปทางทิศตะวันออกเพื่อกลับบ้าน
ส่วนเด็กหญิงมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกเพื่อนำปลาไปขายที่ร
