ามเคลือบแคลงสงสัยอยู่อย่างหนึ่ง
เมืองหยางตูเพิ่งจะมีเทพสายฟ้าจุติมาปราบเทพจี๋เล่อไปเมื่อช่วงปีใหม่ที่ผ่านมา ยามนี้ทั่วเมืองก็กำลังตั้งศาลเทพสายฟ้า วิหารสักการะเทพสายฟ้าก็สร้างไปได้เกือบครึ่งแล้ว เวลาผ่านไปเพียงไม่นาน กลับมีปีศาจโผล่มาสร้างความวุ่นวายแล้วหรือ
“แล้วพวกท่านหาตัวข้าเจอได้อย่างไรกัน”
“ไม่กล้าปิดบังท่าน ช่วงเวลานี้พวกเราได้ตระเวนหาผู้ทรงวิชา ร่างทรง หรือหมอผีทั่วบริเวณนี้จนหมดสิ้นแล้ว ทว่าไม่มีใครช่วยได้เลย พวกเราเห็นท่านเข้าออกแถวนี้บ่อยครั้ง ทราบมาว่าเรือนหลังนี้เดิมทีเป็นของยักษาตนนั้น ยักษาตนนั้นไม่เกรงกลัวฟ้าดิน เมื่อก่อนยังเคยด่าทอเทพจี๋เล่อกลางถนน ทั้งไม่ยอมปล่อยให้ใครเช่าเรือน แต่กลับยอมให้ท่านเข้ามาพักอาศัย ท่านย่อมต้องเป็นผู้มีวิชาอาคมแก่กล้าเป็นแน่ บัดนี้พวกเราไม่มีหนทางอื่นแล้วจริงๆ จึงจำต้องบากหน้ามาอ้อนวอนท่าน”
“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง”
“คุณชายพอจะมีหนทางช่วยหรือไม่ พวกเรามีรางวัลตอบแทนอย่างงามแน่นอน!”
“มี!”
นักพรตคลี่ยิ้มบางๆ หิ้วปลาเดินนำไปข้างหน้า เปิดประตูแล้วก้าวเข้าไปในบ้าน
