มมาตรฐานรูปเคารพห้าอวัยวะที่สุด รวมถึงเทพสายฟ้าองค์อื่นๆ ด้วย อย่างน้อยที่สุดในช่วงฤดูใบไม้ผลิปีนี้ รูปเคารพของโจวเหลยกงจะต้องถูกอัญเชิญเข้าไปประดิษฐานในอารามใหญ่ๆ ทั่วเมืองหยางตู เพื่อให้คนรุ่นหลังได้กราบไหว้ รำลึกถึงบุญคุณและถวายเครื่องสักการะสืบไป
นับแต่ความมืดมนถูกเทพสายฟ้ากำจัดสิ้น เมืองหยางตูก็มีแต่วันฟ้าใส แสงแดดสาดส่องในทุกวัน หมอกยามมลายหายสิ้นไปตั้งแต่ยังไม่สาย เป็นเช่นนี้ติดต่อกันหลายวัน จนกิ่งเหมยและกิ่งหลิวริมแม่น้ำต่างเริ่มผลัดใบเขียวขจี
ฤดูใบไม้ผลิ รัชศกหมิงเต๋อปีที่สิบ
นักพรตหนุ่มเสาะหาโรงน้ำชาริมแม่น้ำแห่งหนึ่ง เลือกที่นั่งติดหน้าต่างเพื่อเฝ้ามองกระแสน้ำไหลเอื่อยและกิ่งหลิวกลางแดดที่ลู่ลงตามแรงลม ใช้เวลาช่วงบ่ายหมดไปกับการนั่งฟังโต๊ะข้างๆ สนทนาพาทีอย่างเกียจคร้าน
ด้วยว่าเงินที่จ่ายไปนั้น เป็นเงินที่เจ้าแมวหามาได้จากการขายปลานั่นเอง
โต๊ะข้างๆ เป็นเหล่าขุนนางปัญญาชน พวกเขาไม่เพียงสั่งชาดีมาหนึ่งกา แต่ยังเชิญปรมาจารย์ชามาวาดลวดลายบนถ้วยชา ทั้งยังสั่งของว่างมาอีกหลายจาน นั่งสนทนากันอยู่เนิ่นนานตั้งแต่ก่อนที่นักพรตหนุ่มจะมาถึงเสียอีก
ดูไปแล้ว ชีวิตของพวกเขายังจะดูรื่นรมย์ยิ่งกว่านักพรตเสียด้วยซ้ำ
“อย่าได้กล่าวถึงภาพเหตุการณ์ในวันนั้นเลย บนสะพานหินมีพยานรู้เห็นมากมายนับไม่ถ้วน ลำพังเพียงเสียงตวาดกริ้วของเหลยกงก็ดังกังวานไปทั่วทั้งเมืองหยางตูแล้ว แม้อยู่บนขุนเขาเขียวขจีห่
