บทที่ 458 เทพสายฟ้าปราบมารยามฟ้าสว่าง
ยามเหมันตฤดูเวียนมาถึง ขุนเขาเขียวขจีล้วนทรามวัย
นอกเมืองหยางตู ท่ามกลางเนินเขาที่เต็มไปด้วยพงหญ้าแห้งเหี่ยว มีเส้นทางสายเล็กกว้างเพียงไม่กี่ฉื่อทอดตัวคดเคี้ยวไปตามเชิงเขา ไม่รู้ว่าเริ่มมาจากที่ใด และไม่รู้ว่าจะสิ้นสุดลง ณ แห่งหนไหน
มองขุนเขาที่อยู่ไกลออกไป เห็นเงาหลังคาและชายคาอยู่รำไร ควันธูปสีเขียวครามลอยละล่องม้วนตัวขึ้นสู่ชั้นเมฆ บ่งบอกว่าที่นั่นคงเป็นอารามหรือวัดที่มีผู้คนแวะเวียนมาสักการะมิใช่น้อย
เส้นทางสายเล็กในที่สุดก็บรรจบเข้ากับถนนสายหลัก
พรึ่บ พรึ่บ พรึ่บ…
ฝูงนกป่าบินร่อนผ่านท้องนภา
เด็กหญิงตัวน้อยในชุดสามสีกำลังเดินลงมาจากภูเขาร้าง ด้านหลังมีม้าสีขนแดงเดินตามมา บนหลังม้าทั้งบรรทุกมัดฟืนขนาดใหญ่เอาไว้ เมื่อได้ยินเสียงกระพือปีกบนอากาศ นางจึงหยุดฝีเท้าลงโดยสัญชาตญาณแล้วแหงนหน้าขึ้นมอง สายตาและศีรษะเคลื่อนคล้อยไปตามทิศทางของฝูงนกนั้น ใบหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์ ทว่ากลับกำลังจ้องมองจดจ่อ
โชคดีที่ไม่มีเสียงเคี้ยวขากรรไกร
จนกระทั่งนกเหล่านั้นบินลับหายไปตามเส้นขอบฟ้าที่ถูกห่มด้วยไอหมอก นางจึงละสายตากลับมา หันไปมองม้าของตนแวบหนึ่ง ก่อนจะเบือนหน้าไปมองยังสุดปลายถนนสายเล็กเบื้องล่าง
กรุ๊งกริ๊ง…
เสียงกระดิ่งแว่วมาแต่ไกล
เสียงนั้นคล้ายกับกระดิ่งคล้องคอเจ้าม้าของนางนัก
ทว่าแมวมีโสตประสาทที่เฉียบคม ย่อมแยกแยะความแตกต่างเพียงน้อยนิดระหว่างกระดิ่งนั้น
