บทที่ 457 ราตรีนี้เทพจี๋เล่อมาเยี่ยมเยียน
ตึง…
ตึง…
เสียงกลองหนักหน่วงจับใจผู้คน แม้จะอยู่ท่ามกลางถนนกว้างเนืองแน่นไปด้วยผู้คน แต่มันกลับให้ความรู้สึกลึกลับและขลังอย่างน่าประหลาด
“นั่ว…”
“นั่ว…”
ผู้นำขบวนสี่คนแรกสวมบทบาทโดยผู้เฒ่าผู้มีประสบการณ์โชกโชน สวมชุดคลุมสีแดงสดราวกับย้อมด้วยโลหิต หน้ากากที่สวมใส่มีรูปลักษณ์ดุร้ายน่าเกรงขาม มีดวงตาถึงสี่ดวง ปากคอยส่งเสียงทุ้มต่ำออกมาว่า ‘นั่ว’ ไม่ขาดสาย ท่วงท่าที่ร่ายรำก็ดูดุดันก้าวร้าวและเปี่ยมด้วยพลัง เดิมทีหมอกยามเช้าก็ลงหนาจัดอยู่แล้ว เมื่อผสมโรงกับควันประทัด ถนนทั้งสายจึงปกคลุมด้วยกลุ่มควันหนาทึบ ยามที่ ‘ฟางเซี่ยง[1]’ ทั้งสี่กระโดดปรากฏกายออกมา ราวกับเทพเจ้าและอสูรร้ายกำลังร่ายรำอย่างบ้าคลั่งและกำลังพุ่งตรงมาหาผู้คน
“นั่ว…”
ถัดมาคือกลุ่มชายหนุ่มที่สวมหน้ากากดุร้ายเช่นเดียวกัน ทว่ามีดวงตาเพียงสองดวง
ตามด้วยขบวนสิบสองนักษัตร
และปิดท้ายด้วยเหล่าขอทานจำนวนมาก ซึ่งล้วนสวมหน้ากากหรือทาหน้าดำสนิท เดินตามหลังมาเพื่อเสริมความน่าเกรงขาม พร้อมกับยื่นมือขอเงินจากราษฎรสองข้างทาง ซึ่งผู้คนส่วนใหญ่ก็ไม่ได้หวง ต่างโยนเหรียญทองแดงให้คนละเหรียญสองเหรียญ
นักพรตหนุ่มและเด็กหญิงตัวน้อยยืนอยู่ข้างถนนใต้ต้นหลิว บนบ่าของเขามีเจ้านกนางแอ่นคอยยืดตัวตรง จับจ้องเหตุการณ์เบื้องหน้ามิวางตา
“พวกคนในขบวนระบำไล่ผีหรือที่เรียกว่า ‘นั่ว’ ล้วนแต่งกายเป็นภูตผีดุร้ายและเก่า
