บทที่ 456 ระบำขจัดเภทภัย
ซ่งโหยวส่งเหวินผิงจื่อกลับไปแล้วจึงเดินย้อนเข้าเรือนมา เด็กหญิงตัวน้อยยังคงนั่งนิ่งอยู่บนม้านั่ง เนื่องจากทานจนอิ่มแปล้เกินไปจึงตกอยู่ในอาการเหม่อลอย นางเอาแต่แหงนหน้าจ้องมองนักพรตหนุ่มด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก
ในยามนี้ กระทั่งจะคืนร่างกลับเป็นแมวก็ยังทำไม่ได้
เพราะในท้องนั้นบรรจุของกินไว้มากเกินไป หนังท้องแมวคงรับน้ำหนักไม่ไหว หากฝืนคืนร่างกลับไป เกรงว่าคงจะกลายเป็นลูกบอลกลมๆ ที่มีขนสามสีปกคลุมแทน
“แม่นางสามสีกำลังคิดสิ่งใดอยู่หรือ”
“แม่นางสามสีไม่ได้คิดอะไร”
“เช่นนั้นหรือ”
“ข้าติดตามแม่นางสามสี…” เด็กหญิงจ้องเขาตาเขม็ง
“อะไรนะ”
“ข้าติดตามแม่นางสามสี!” เด็กหญิงย้ำประโยคเดิมด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
“อ้อ เรื่องนี้เองรึ” ซ่งโหยวพยักหน้ารับพลางว่า “ใครจะกล้าปฏิเสธเล่า แม่นางสามสีปราดเปรียวนัก มักจะวิ่งนำหน้าข้ากับเจ้าม้าไปไกล ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าข้าต่างหากที่ติดตามแม่นางสามสี”
“ถูกต้องที่สุด!”
เด็กหญิงสะบัดศีรษะอย่างแรงจนหลุดพ้นจากอาการเหม่อลอยในทันใด นางขยับตัวไปข้างหน้าแล้วปล่อยให้ก้นไถลลงจากม้านั่งจนเท้าแตะพื้น จากนั้นก็เก็บกวาดถ้วยชามบนโต๊ะอย่างขยันขันแข็ง
แม่นางสามสีนั้นรู้ความยิ่งนัก ไม่ต้องบอกนางก็ย่อมรู้ว่าต้องทดแทนคุณ นางเคยติดตามนักพรตหนุ่มไปอารามมาหลายแห่ง เคยได้รับการต้อนรับขับสู้มาหลายหน แม้อาหารมื้อนี้จะดูมีราคาสูงไปบ้าง แต่นางก็ไม่ได้นึกเสียดายแม้แต่น้อย
