าซ่งโหยวกลับไม่มีทีท่าเร่งร้อนแม้แต่น้อย เขายังคงยืนอยู่ที่เดิม ถือภาพวาดที่เขากับเจ้าแมวเพิ่งวาดร่วมกันเสร็จหมาดๆ ขึ้นมาพินิจดูใต้แสงเทียน
แม้ฝีมือการวาดจะดูธรรมดา ขาดซึ่งจิตวิญญาณอันลุ่มลึก ทว่าก็มีกลิ่นอายแห่งชีวิตชีวาแฝงอยู่ นับว่าเป็นภาพวาดที่ใช้ได้ภาพหนึ่ง
ตัวนักพรตเองยิ่งมองก็ยิ่งพึงใจ
ครู่ใหญ่ต่อมา ประตูจึงเปิดออกอีกครั้ง
เอี๊ยด…
คราวนี้เป็นมือของเด็กหญิงที่ผลักประตูเข้ามา เมื่อเข้ามาแล้วนางก็ค่อยๆ ปิดประตูลงอย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวว่าหากออกแรงมากกว่านี้อีกนิดประตูจะพังคามือเสียให้ได้ ก่อนจะบอกนักพรตว่า
“มันหนีหายไปแล้ว”
“ไม่เป็นไร” นักพรตยังคงชื่นชมภาพวาดต่อ “ข้าได้ทิ้งรอยประทับไว้บนตัวเขาแล้ว อย่างไรก็หาเขาเจอ”
“รอยประทับ!”
“แม่นางสามสี มาดูภาพวาดนี้สิ…”
นักพรตหนุ่มดูจะไม่แยแสเรื่องอื่นเลยแม้แต่น้อย เพียงยื่นภาพวาดให้เด็กหญิงดูเท่านั้น
[1] ฟางเซี่ยง （方相）ตำแหน่งผู้ขับไล่ผี
