บทที่ 454 วิถีแห่งธรรมกว้างขวางทว่ามีขอบเขต
“ข้าเพิ่งจะทำอาหารเสร็จ สหายบำเพ็ญก็มาถึงพอดี นับว่ามีวาสนาต่อกันนัก” ซ่งโหยวยิ้มละมุน “ประจวบเหมาะยิ่ง เชิญร่วมโต๊ะกันสักมื้อเถิด”
“ไอ้หยา! เช่นนั้นข้ามาผิดจังหวะเสียแล้ว!” เหวินผิงจื่อเผยสีหน้าขัดเขินปนละอายใจทันที “เพียงแต่ข้ารีบเร่งเดินทางมาจากอารามนอกเมือง อยากมาเยี่ยมเยียนท่านจนไม่อาจมัวรีรอ ชั่วขณะนั้นจึงลืมนึกถึงกาลเทศะไป”
“กล่าวเช่นนั้นไม่ถูกนัก ท่านมาได้จังหวะพอดีต่างหาก” ซ่งโหยวยิ้มน้อยๆ พลางนึกสนุกในใจ
ตลอดการเดินทางที่ผ่านมา เขาได้ไปเยือนศาลเจ้าและอารามต่างๆ ทั่วทุกสารทิศ มักจะได้รับการต้อนรับจากเหล่านักพรตและเจ้าอารามอยู่เสมอ แรกเริ่มเขายังไม่คุ้นชินนัก ทว่านานวันเข้าก็เริ่มปรับตัวได้ บัดนี้ถึงคราวที่เขาจะได้เป็นฝ่ายต้อนรับนักพรตท่านอื่นบ้างแล้ว
“เช้าวันนี้ข้ากับศิษย์น้อยไปเดินเล่นในหยางตูมา ซื้อผักสดแปลกใหม่ที่แม้แต่ในนครฉางจิงก็หาซื้อได้ยากมาเล็กน้อย หนึ่งในนั้นคือหัวหัวไชเท้าแดง เดิมทีข้าตั้งใจจะนำไปตุ๋นกับเนื้อวัวกินเป็นลาภปากสักหน่อย แต่ไม่คิดเลยว่าเนื้อวัวที่ปกติหาซื้อได้ง่ายตามท้องถนนในหยางตู วันนี้กลับไม่มีขายเลยแม้แต่ชิ้นเดียว” ซ่งโหย่วเอ่ย “ที่แท้ก็เป็นเพราะสหายบำเพ็ญกำลังจะมานี่เอง”
“ท่านสูงส่งยิ่งนัก ข้ามิกล้า…”
“ข้าก็เป็นเพียงนักพรตจากป่าเขาผู้หนึ่งเท่านั้น”
“เช่นนั้น ข้าคงต้องน้อมรับคำเชิญแต่โดยดี”
นักพรตทั้งสอ
