บทที่ 448 นครหยางตูแดนรุ่งโรจน์
ภายในอารามชิงอวิ๋น
ชิงหวายจื่อนั่งขัดสมาธิอ่านคัมภีร์เต๋าอยู่บนพื้น บนโต๊ะไม้ข้างกายมีกระถางธูปทองแดงตั้งอยู่ กลิ่นหอมจางๆ ลอยละล่องออกมาจากควันธูปที่ม้วนตัวเป็นสาย ช่วยกล่อมเกลาจิตใจให้สงบนิ่ง แว่วเสียงบทสวดยามเย็นของเหล่าศิษย์ดังมาจากตำหนักใหญ่ด้านนอก ผสานไปกับท่วงทำนองลำนำเต๋าที่แฝงไว้ด้วยความอ่อนช้อยนุ่มนวลตามแบบฉบับหยางโจว ยิ่งขับเน้นให้ห้วงอารมณ์ดิ่งลึกสู่ความสงัด
ทว่าสายตาของชิงหวายจื่อกลับมิได้จดจ่ออยู่ที่คัมภีร์เต๋า ใจเขากำลังพินิจถึงเรื่องราวที่เพิ่งสืบทราบมาเมื่อวาน
ด้วยหยางโจวเป็นเมืองพาณิชย์อันแสนรุ่งเรือง พ่อค้าวานิชจากทั่วทุกสารทิศต่างเดินทางไปมาหาสู่ อีกทั้งอารามและศาลเจ้ายิ่งเป็นแหล่งรวมผู้คนหลากหลาย พ่อค้าที่มาจากล่างโจวก็ใช่ว่าจะมีน้อยนิด ชิงหวายจื่อแค่สอบถามเล็กน้อยก็ได้รับรู้ความจริงแล้ว
ราวหนึ่งเดือนก่อนบนเขาจิ๋วหร่างอันเป็นรอยต่อระหว่างล่างโจวและหยางโจว ระหว่างที่จัดพิธีบวงสรวงเทพอันเล่อ ได้มีนักพรตผู้หนึ่งพาเด็กหญิงตัวน้อยเข้ามาร่วมพิธี หลังจากวันนั้น รูปเคารพเทพอันเล่อก็แตกสลาย ศาลเจ้าพังทลายไปกว่าครึ่ง เหลือไว้เพียงหินจารึกหน้าศาลที่สลักไว้แจ้งแก่ชาวบ้านว่า บัดนี้เทพอธรรมได้ถูกกำจัดสิ้นแล้ว
ในบรรดาสัตว์ทั้งหกชนิด มีห้าชนิดที่ถูกส่งคืนให้เจ้าของเดิม ผู้วิเศษเพียงนำไก่ติดมือไปตัวเดียว ทั้งยังไม่ได้ทิ้งชื่อแซ่ไว้แม้แต่น้อย
ชิงห
