บทที่ 443 อารามชิงอวิ๋นแห่งหยางโจว
อำเภอชิงหนี่ว์ คือเมืองเอกของเขตเล่อจวิ้นแห่งแคว้นหยางโจว
หยางโจวนั้นมีระบบชลประทานและการขนส่งทางน้ำที่ก้าวหน้ายิ่ง เมืองชิงหนี่ว์ถูกสร้างขึ้นริมน้ำ มีแม่น้ำชิงหนี่ว์ไหลพาดผ่านกลางเมือง นี่คือความงดงามแห่งแดนเจียงหนาน บ้านเรือนทุกหลังล้วนประกอบด้วยกำแพงสีขาวมุงหลังคากระเบื้องสีดำ ทุกเช้าค่ำมักจะมีไอหมอกบางเบาปกคลุมด้วย กำแพงขาวนวลกลืนหายไปกับม่านหมอก จนเส้นแบ่งระหว่างกำแพงและหมอกเลือนหายไปสิ้น
ที่แห่งนี้มีความรุ่งเรืองยิ่งกว่าเมืองหลวงของหลายแคว้นที่ซ่งโหยวเคยสัญจรผ่านเสียด้วยซ้ำ สองข้างทางมีร้านค้าตั้งเรียงราย ผู้คนเดินขวักไขว่ รถเกวียนแล่นผ่านดั่งสายน้ำไหล่ เทียบกับแคว้นล่างโจวแล้ว ราวกับเป็นโลกคนละใบ
นอกจากจะได้เห็นความมั่งคั่งแล้ว ยามเดินอยู่บนถนน ยังมักจะได้ยินเสียงเพลงขับขานของคนเรือในแม่น้ำชิงหนี่ว์ หรือบทกวีจากเหล่านักปราชญ์บนหัวเรือ หรือบางคราวก็ได้ยินเสียงเครื่องสายเครื่องเป่าแว่วมาจากภัตตาคารและหอโคมเขียวข้างทาง ช่างรื่นรมย์เสนาะหูยิ่งนัก ที่แคว้นหยางโจวแห่งนี้ ไม่ว่าจะเป็นตัวอำเภอหรือเมืองเอกก็ดูเหมือนจะมีหอโคมเขียวและโรงสุราให้เที่ยวชมได้ไม่รู้จบสิ้น
นี่คืออีกหนึ่งเสน่ห์อันน่าหลงใหลของหยางโจว
มิน่าเล่า ยามที่องค์หญิงฉางผิงยังทรงพระเยาว์ ถึงได้โปรดปรานการเสด็จมาเยือนหยางโจวนัก
ซ้ำแล้วนางยังสามารถหาซื้อสิ่งของทุกอย่างที่มีขายในแผ่นดินต้