บทที่ 444 แขกผู้ไม่ธรรมดา
เด็กหนุ่มในชุดขาวสลับดำเดินออกมาจากวิหารเทพเช่นกัน เขาขยับมายืนอยู่ข้างกายนักพรตหนุ่มพลางลอบมองนักพรตวัยกลางคนผู้นั้นด้วยกิริยาท่าทางที่มองเพียงปราดเดียวก็รู้ว่ามิใช่สามัญชน
นักพรตวัยกลางคนเห็นดังนั้นก็ตะลึงงันไปอีกครา ยามที่ต้องเผชิญหน้ากับซ่งโหยวอีกครั้ง ความรู้สึกดูแคลนจึงมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความนอบน้อม ว่าแล้วเขาก็ประสานมือคารวะตอบบ้าง “ข้ามีนามว่าชิงหวายจื่อ สหายบำเพ็ญเมตตาแล้ว”
“ที่มาเยือนในครานี้ เพราะอยากจะสอบถามเรื่องราวบางอย่างจากสหายบำเพ็ญ”
“สอบถามเรื่องราวบางอย่างหรือ”
“ถูกต้องแล้ว”
“ย่อมได้ ย่อมได้!”
เดิมทีชิงหวายจื่อตั้งใจจะเดินออกไปทำธุระข้างนอก ทว่ายามนี้กลับเปลี่ยนใจไม่ไปเสียแล้ว เขาผายมือเชื้อเชิญด้วยท่าทีให้เกียรติ “สหายบำเพ็ญเดินทางมาไกลถือเป็นแขกผู้มีเกียรติ ขอเชิญไปยังเรือนหลังเถิด ให้พวกข้าได้ชงชาและจัดเตรียมขนมหวานฝีมืออารามชิงอวิ๋นแห่งเล่อจวิ้นให้สหายบำเพ็ญได้ลิ้มลองเถิด จะได้จิบชาสนทนาธรรมกันอย่างสบายอารมณ์”
“ดียิ่งนัก…”
ซ่งโหยวหลับตาลงมองเด็กหญิงตัวน้อยข้างกาย และหันไปมองเจ้านกนางแอ่นด้านหลังครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินตามชิงหวายจื่อไป
“มิทราบว่าสหายบำเพ็ญเดินทางมาจากหุบเขาเซียนหรือถ้ำวิเศษแห่งใด”
“มิอาจเรียกขานว่าเขาเซียนได้หรอก เป็นเพียงภูเขาลูกเล็กๆ ในอำเภอหลิงเฉวียน แคว้นอี้โจว นามว่าเขาหยินหยาง หาใช่ถ้ำวิเศษอันใด เป็นเพียงอารามเ
