บทที่ 445 ล่องเรือสู่เขาฉยงซาน
“ไปเขาฉยงซานนั้นไม่ยากเลย!”
ชิงหวายจื่อเอ่ยกับซ่งโหยว “หยางโจวของเรานั้นมีทางน้ำเชื่อมถึงกันรอบทิศทาง ผู้ส่วนใหญ่ก็มักใช้เรือสัญจร พรุ่งนี้ท่านนักพรตไปที่ท่าเรือ มองหาเรือลำไหนก็ได้ที่มุ่งหน้าไปทางเมืองหยางตู เพียงแต่เขาฉยงซานนั้นไม่มีท่าเรือรับส่งเป็นการเฉพาะ ท่านหาเรือเล็กสักลำจะดีกว่า หากออกเดินทางแต่เช้าตรู่ ประมาณช่วงบ่ายหรือเกือบพลบค่ำก็น่าจะถึงตีนเขาฉยงซานแล้ว หากเป็นเรือใหญ่ ท่านอาจต้องนั่งเลยไปลงท่าเรือถัดไป แล้วต้องเดินย้อนกลับมาอีกถึงยี่สิบลี้”
ชิงหวายจื่อหยุดเว้นจังหวะครู่หนึ่ง ด้วยเกรงว่าเขาจะไม่ทราบพิกัดจึงอธิบายต่อ
“หากท่านเกรงว่าคนเรือจะไม่รู้จักว่าเขาฉยงซานอยู่ที่ใด ก็ให้บอกเขาว่าไปอำเภออิ๋นหวา จากที่นี่มุ่งหน้าไปทางตะวันออกจะไม่ค่อยมีขุนเขาใหญ่โตนัก ส่วนมากเป็นเพียงเนินเขาเล็กๆ ยามใกล้จะถึงท่าเรืออิ๋นหวา ท่านจะเห็นเทือกเขาตระหง่านอยู่ทางขวามือ ฝั่งที่ติดแม่น้ำจะเป็นหน้าผาหินสูงชันราวกับถูกคมดาบฟาดฟัน ผาหินนั้นไร้พืชพรรณปกคลุม นั่นแลคือเขาฉยงซาน”
“ฟังดูแล้วคงมีทัศนียภาพคงงดงามนัก”
“นับเป็นยอดเขาที่ตามหาได้ยากที่สุดในหยางโจว” ชิงหวายจื่อกล่าวทั้งรอยยิ้ม “ตอนข้ายังหนุ่ม ก็เคยพเนจรไปยังแคว้นอื่นมาบ้าง ส่วนเขาฉยงซานและอำเภออิ๋นหวานี้ ข้าเคยเดินทางไปประกอบพิธีกรรมอยู่หลายครา”
“เช่นนั้นก็ถือเสียว่าไปปีนเขาชมทัศนียภาพยามสารทฤดู”
“ท่านนี่รสนิ
