เห็นได้ชัด
สิ่งนี้มิใช่มีเพียงนกนางแอ่นเท่านั้นที่มองเห็น
ทว่าแม้แต่คนธรรมดาก็ยังสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลง
นักพรตเจ้าอารามชิงอวิ๋นกำลังเดินออกมาจากเรือนชั้นใน เมื่อเดินผ่านวิหารเทพหลังนี้เขารู้สึกได้ถึงบางอย่าง จึงอดมิได้ที่จะหยุดฝีเท้าแล้วหันไปมองด้วยความฉงน ยามที่ภาพตรงหน้าปรากฏสู่สายตา เขาก็ถึงกับตะลึงงันไปชั่วครู่
ภาพเด็กหนุ่มคุกเข่าพึมพำ ควันธูปอบอวลเบาบาง ดุจเทพเซียนจำแลงกาย…
นักพรตผู้นั้นจ้องมองจนเหม่อลอยไปชั่วขณะ
เมื่อตื่นจากภวังค์ เบื้องหน้าก็ปรากฏนักพรตหนุ่มผู้หนึ่งในชุดคลุมตัวเก่ากับรองเท้าคู่ใหม่พร้อมกับไม้เท้าไผ่ในมือ ซึ่งบัดนี้กำลังประสานมือคารวะตนพร้อมรอยยิ้ม
“ข้าแซ่ซ่ง นามโหยว มาจากอี้โจว คารวะสหายบำเพ็ญ”
