บทที่ 441 เซียนผู้กำราบเทพอธรรมโปรดปรานเนื้อไก่
เปรี๊ยะ…
พลันปรากฏรอยร้าวดุจแผ่นน้ำแข็งปริแตกขึ้นตามรูปเคารพเทพในศาลเจ้าที่บัดนี้ทั้งส่วนศีรษะและลำตัวถูกแยกออกจากกันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว จากนั้นจึงพังทลายกลายเป็นเศษเล็กเศษน้อยในพริบตา แม้แต่กิ่งไม้และหญ้าแห้งที่อยู่ภายในก็ร่วงโรยสู่พื้น
ชาวบ้านร่วมใจกันลงขันสร้างศาลเจ้าแห่งนี้ขึ้นมา อย่างไรเสียก็ถือเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งหนึ่ง ซ่งโหยวหาได้คิดทำลายมันทิ้งไม่ เขาเพียงเรียกหินก้อนใหญ่จากบนเขามาที่หน้าประตูศาลเจ้า จากนั้นจึงร่ายไม้เท้าไผ่กลางอากาศ ผ่าหินก้อนนั้นออกจนได้เป็นหน้าตัดเรียบกริบ ก่อนจะหันไปหาเด็กหญิงตัวน้อยที่เพิ่งวิ่งออกมา
“แม่นางสามสี มาเขียนตัวอักษรให้ข้าเถิด”
“เขียนตัวอักษรรึ”
แม่นางสามสีสะพายย่ามพองๆ ส่วนมืออีกข้างก็ยังอุ้มไก่ตัวใหญ่ไว้แน่น ครั้นนางได้ยินเช่นนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างงุนงง
“มิใช่อะไรหรอก เป็นเพราะแม่นางสามสีฝึกเขียนพู่กันมาหลายปี ฝีไม้ลายมือจัดว่าดีเลยทีเดียว ข้าจึงอยากให้เจ้าช่วยเขียนข้อความลงบนหินนี้ไว้แจ้งชาวบ้าน”
“แจ้งชาวบ้าน”
“ก็คือบอกพวกเขาว่า เทพอันเล่อถูกกำจัดไปแล้วนั่นแล”
“ได้เลย!”
เด็กหญิงตัวน้อยรีบวางย่ามลงกับพื้น แล้วไปหยิบพู่กันมาจากหลังม้า ก่อนจะเดินกลับมาพร้อมคำถาม
“เขียนว่าอะไรหรือ”
“เขียนว่า…” ซ่งโหยวชะงักไปครู่หนึ่ง “เทพอธรรมถูกกำจัดแล้ว มิควรสักการะบูชาต่อ จงพาสัตว์กลับไปเอง ส่วน
