บทที่ 440 กลับไปพร้อมรางวัล
ตูม!
ประตูใหญ่ของศาลเจ้าหลังน้อยถูกกระแทกให้เปิดออก
กลุ่มควันสีเทาลอยพุ่งหลบหนีออกมา ร่างเงาแจ่มชัดทอดตัวใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมา มันมุ่งหน้าหลบหนีเข้าสู่พงไพรอันมืดมิดกลางขุนเขา
เบื้องหลังมีฝูงพยัคฆ์และหมาป่าพุ่งทะยานออกมาจากศาลเจ้าอย่างไม่ขาดสาย จำนวนของพวกมันดูจะมากกว่าพื้นที่อันจำกัดของศาลเจ้าที่เล็กเท่าห้องแถวจะจุได้เสียอีก แต่ถึงกระนั้นฝูงสัตว์เหล่านี้ก็ไล่ล่าตามติดอย่างไม่ลดละ
เสียงหมาป่าเห่าหอนและเสียงฝีเท้าดังแว่วไปทั่วทั้งหุบเขา
ทว่าพยัคฆ์และหมาป่ามิได้มีปีก แม้จะวิ่งได้ว่องไวเพียงใด ก็มิอาจเร็วสู้การโผบินได้ มีเพียงเหล่านกนางแอ่นบนท้องฟ้าที่คอยก่อกวนและชี้ทางให้ จึงพอจะทำให้พวกมันไม่คลาดสายตาจากเป้าหมาย
ยามนี้ภายใต้แสงจันทร์กระจ่างกลางขุนเขาอันกว้างใหญ่ ปรากฏกลุ่มควันสีเทาลัดเลาะหนีตายไปตามพื้นดิน เบื้องบนมีนกนางแอ่นส่งเสียงร้องบินตามเป็นพรวน เสียงปีกกระทบลมดังต่อเนื่องไม่ขาดสาย ส่วนบนพื้นดินมีพยัคฆ์ร้ายสี่ตัวและฝูงหมาป่าที่เคลื่อนตัวว่องไวดุจกระแสธารไหลบ่า ไล่กวดอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ตามยอดเขาอื่นๆ ยังมีหมาป่าที่คาบศีรษะยักษ์ออกมาดักซุ่มจู่โจมเป็นระยะ เพียงแต่พวกมันมิอาจทำอันตรายกลุ่มควันเทานั้นได้
ทันใดนั้นเอง เบื้องหน้าพลันปรากฏร่างหนึ่ง
เป็นนักพรตหนุ่มในชุดคลุมเก่าๆ ผู้หนึ่ง เขายืนถือไม้เท้าไผ่อยู่กลางทางเดินเล็กๆ เบื้องหลังมีม้าขนแ
