ิ่นที่แม่นางสามสีเคยเป็นเทพแมวทำธูปได้หอมกว่านี้ตั้งเยอะ!”
“นั่นคงเป็นเพราะแม่นางสามสีดมจนชินกลิ่นไปเองมากกว่า” นกนางแอ่นที่เกาะอยู่บนที่สูงเอ่ยขึ้น “เหมือนกับที่เจ้าคิดว่าหนูมีรสชาติเลอเลิศ”
“หนูอร่อยจริง ๆ นะ!”
“ก็ได้ๆ…ข้าเชื่อแล้ว…”
“แถมนักพรตยังอุตส่าห์ดั้นด้นไปเรียนรู้วิธีการทำธูปจากผู้อาวุโสท่านหนึ่งด้วยนะ!”
“เช่นนั้นก็คงจะหอมจริงดังว่า”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น นกนางแอ่นก็เลิกโต้เถียงกับนางทันที
ตลอดช่วงเวลาที่ซ่งโหยวออกพเนจรไปทั่วหล้า เขามักติดนิสัยแวะเข้าวัดวาอารามหรือศาลเจ้า หาได้เข้าไปสักการะองค์เทพ แต่ชอบไปอ่านกลอนคู่หน้าประตูหรือชอบดมกลิ่นธูป หากได้กลิ่นที่แปลกใหม่หรือถูกใจ เขาก็จะเที่ยวสอบถามเหล่านักพรตหรือผู้ศรัทธาที่มาเยือน จากนั้นก็มักจะไปเยี่ยมเยียนผู้เชี่ยวชาญเพื่อขอคำชี้แนะถึงวิธีการและส่วนผสมที่ใช้ทำธูปด้วยความนอบน้อม ซึ่งส่วนใหญ่เมื่อเห็นว่าเป็นนักพรตผู้รู้กาลเทศะและเดินทางมาไกล ก็มักจะถ่ายทอดเคล็ดวิชาให้ แม้ไม่บอกทั้งหมดแต่ก็นับว่ารู้มากนัก
เรื่องนี้นกนางแอ่นย่อมรู้อยู่แก่ใจ
“หอมมาก! แถมยังอร่อยด้วย!”
เด็กหญิงหวนนึกถึงอดีตพลางทำท่าอาวรณ์ ทว่าไม่นานนางก็ส่ายหน้าสลัดความคิดเหล่านั้นออกจากสมอง ก่อนจะเอ่ยต่อว่า
“แล้วเมื่อไหร่เทพที่ว่านั่นจะออกมากันนะ…”
“เทพองค์นี้แม้จะได้ชื่อว่าเป็นเทพอันเล่อ ทว่าเพิ่งจะดำรงตำแหน่งได้ไม่นาน อีกทั้งยามนี้ยังเลือกเดินตามวิถีมาร ภายในศาล
