“ช่วงนี้พวกเรากินแต่อาหารทะเลทุกวันจนร่างกายโหยหาน้ำมันเสียเหลือเกิน ประจวบเหมาะกับที่ยังมีแป้งเหลืออยู่บ้าง ทั้งยังได้ข้าวนางแอ่นมาเป็นเสบียงอีก เย็นนี้พวกเรากินไก่กันเถิด ไก่ที่ชาวบ้านนำไปเซ่นไหว้องค์เทพคงจะตัวใหญ่ใช้ได้เลย”
“อาหารทะเลอร่อยจะตาย!” พลันเกิดเสียงควันระเบิดขึ้น บัดนี้เด็กหญิงได้กลายร่างเป็นแมวคอยเดินตามนักพรตแล้ว “แถมยังไม่ต้องเสียเงินด้วย!”
“ไก่ก็อร่อย ทั้งยังไม่ต้องเสียเงินเช่นกัน”
“หือ!”
แมวน้อยชะงักไปทันที ก่อนจะถามว่า “ท่านจะให้แม่นางสามสีช่วยอย่างไร ถ้าช่วยแล้วจะได้กินไก่ใช่หรือไม่”
“แม่นางสามสีต้องคืนร่างกลับเป็นมนุษย์ก่อน”
พรึ่บ
“คืนร่างแล้ว!”
“แม่นางสามสี ได้กลิ่นสาบเหมือนหนูเน่าบ้างหรือไม่”
“แม่นางสามสีไม่ได้กลิ่นเหมือนหนูเน่าเลย…”
“ไม่มีรึ”
“ไม่มี!”
“บางทีอาจเป็นเพราะอยู่ไกลเกินไป ลมพัดไปคนละทิศ หรืออาจเป็นเพราะกาลเวลาล่วงเลยจนกลิ่นจางหายไปหมดแล้ว หรือไม่ก็เป็นเพราะ…ผู้ที่คอยเก็บรากสุคนธ์ให้ราชครูอาจเป็นผู้อื่น”
“อะไรนะ อะไรนะ อะไรนะ”
เด็กหญิงแหงนหน้ามองเขา ยิงคำถามใส่ไม่ยั้ง
ซ่งโหยวค้ำไม้เท้าก้มลงมองนางพลางยิ้มละไม “แม่นางสามสีเดาความเป็นมาของเขาออกหรือไม่”
“ความเป็นมาอะไร”
“ความเป็นมาขององค์เทพอันเล่ออย่างไรเล่า”
“ความเป็นมาขององค์เทพอันเล่อ!”
“เดาไม่ออกรึ”
“แล้วเจ้าเดาออกหรือ เหมียว”
“พอจะเดาได้คร่าวๆ”
“เพราะข้าฉลาดเฉลียวอย่างไรเล่า”
“!”
เด็กหญิงจ้องเ
