ขากลับด้วยสายตาเคร่งขรึม
จะมีใครที่ไหนชมตนเองทุกวันเช่นนี้บ้าง…
“ที่ดินแดนหยางโจวมีกลุ่มคนคอยรวบรวมสมุนไพรส่งให้ราชครูเพื่อใช้ปรุงยาอายุวัฒนะ โดยขนส่งจากเหยาโจวไปยังเฟิงโจว ราชสำนักย่อมไม่มอบตำแหน่งให้เทพเจ้าไร้หัวนอนปลายเท้าโดยง่าย และราชครูก็คงไม่ทิ้งแผนการลับไว้ก่อนตายเพื่อให้คนมาสังหารเทพที่ราชสำนักแต่งตั้งขึ้นโดยไร้สาเหตุ” ซ่งโหยวเอ่ยกับแมวน้อยขณะก้าวเดิน “เว้นเสียแต่ว่า สิ่งนั้นไม่ใช่เทพเจ้ามาตั้งแต่ต้น ซ้ำแล้วยังไร้ซึ่งคุณสมบัติแห่งการเป็นเทพ”
“ไม่เห็นจะเข้าใจเลย~”
“คุณชายหมายความว่า เทพอันเล่อผู้นี้ แท้จริงแล้วคือปีศาจที่คอยช่วยราชครูตามหาสมุนไพรในป่าอย่างนั้นหรือ” นกนางแอ่นกระพือปีกบินวนอยู่เบื้องหน้าพลางเอ่ยปากถาม
“ถูกต้องแล้ว”
ซ่งโหยวพยักหน้า
“หือ”
เด็กหญิงยืนเหม่อลอย แหงนหน้าจ้องเจ้านกนางแอ่นตาเขม็ง
“ขะ…ข้าก็แค่เดาน่ะ…”
นกนางแอ่นรีบกระพือปีกบินสูงขึ้นไปทันที
“สถานที่แห่งนี้มีพลังวิญญาณเข้มข้น ราชครูคงจะเล็งเห็นความสามารถบางอย่างของมัน จึงได้แต่งตั้งให้เป็นเทพเจ้าประจำถิ่นนี้ เพื่ออาศัยความสามารถของมัน และใช้ตำแหน่งเทพเป็นตัวช่วยให้มันเสาะหาของวิเศษล้ำค่าได้สะดวกขึ้น” ซ่งโหยวหยุดชะงักเล็กน้อย “ทว่าราชครูคงจะล่วงรู้สันดานของมันดี หรืออาจมีจุดประสงค์อื่น เช่น การฆ่าปิดปาก จึงได้เตรียมการไว้ตั้งแต่ก่อนจะเกิดเรื่องที่เฟิงโจว หากตนเองตายไป ก็จะให้พระภิกษุมากวิชามาสังหารมันทิ้
