บทที่ 573 ยังมีเรื่องที่ต้องทำอีกมากมาย
โพ้นทะเล เหนือคลื่นคลั่งโหมกระหน่ำ ลวี่หยางเอ่ยวาจาจบ พลันประสานมือไว้เบื้องหลัง ยืนมองผืนฟ้ากว้างใหญ่ไพศาล และ ทิวทัศน์ถ้ำสวรรค์ ที่ห้อมล้อมอยู่รอบกายตนเอง
‘เจินจวิน…เหอะเหอะ เจินจวิน!’
ลวี่หยางพยายามอย่างยิ่งที่จะข่มสีหน้า ตักตวงความปีติสุขของห้วงขณะนี้ให้เต็มที่ กระทั่งแววตาของเหล่าจ้าววิถีทั้งสี่ที่ทอดทับลงบนร่างเขา เขาก็มิได้สนใจ
หากมีฝีมือก็จงฆ่าข้าให้ได้สิ
จิตใจพลันเคลื่อนไหว ตรงหว่างคิ้วพลันปรากฏเปลวเพลิงโชติช่วง สะท้อนเป็นยันต์อาคมเพลิงที่ราวดั่งมังกรลายพยัคฆ์ ราวกับเนตรสวรรค์ดวงหนึ่ง เงยขึ้นมองไปยังท้องนภาอย่างสงบนิ่ง
ยามนี้ สายตาของเขาได้มองทะลวงผ่านขอบเขตขั้นวางรากฐาน ผ่านพ้นทะเลทุกข์ แลเห็นตำแหน่งมรรคผลที่ลอยอยู่เหนือทะเลนั้น และบรรดาผู้ครอบครองมัน คล้ายยังแลเห็นเขตแดนกว้างใหญ่ไพศาล ไกลโพ้นจากทะเลทุกข์ แต่กลับไม่อาจแตะต้องได้เลย
หากมิได้เป็นเจินจวิน ก็มิอาจหยั่งรู้ซึ่งพลังแห่งเจินจวินได้จริง
การแสร้งถือครอง แม้จะสามารถยืมใช้ความอัศจรรย์แห่งตำแหน่งมรรคผลมาได้ แต่สุดท้ายแล้วก็เป็นเพียงการแสร้งถือครอง วิญญาณยังไม่อาจเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างแท้จริง มองเห็นสิ่งต่างๆ ก็ยังดั่งใบไม้ปิดบังดวงตา
พูดให้ตรงคือ น่าชังนัก
ยิ่งไปกว่านั้น หากเป็นเพลิงบนสวรรค์ซึ่งเป็นตำแหน่งมรรคผลสูงสุดโดยกำเนิด ก็ยิ่งสูงกว่าตำแหน่งทั้งหลายครึ่งขั้น ใกล้ชิดกับขอบ
