บทที่ 435 เซียนผู้ประเสริฐย่อมช่วยเหลือสรรพสิ่ง
ใกล้เข้าสู่ช่วงศารทวิษุวัต[1] เห็นทีคงใกล้จะถึงแคว้นหยางโจวแล้ว
ตลอดการเดินทางสู่ทิศตะวันออกซ่งโหยวมักจะเลือกเดินลัดเลาะไปตามชายฝั่ง แม่นางสามสีจะได้วิ่งเล่นริมหาด และตัวเขาเองก็จะได้ลิ้มรสอาหารทะเลเลิศรสไปด้วย
ทว่าหนทางแถบนี้กลับทุรกันดารยิ่งนัก นอกจากท้องทะเลอันอุดมสมบูรณ์แล้ว พื้นที่ส่วนอื่นล้วนแห้งแล้ง อีกทั้งต่อให้จะได้กินอาหารเลิศรส แต่เมื่อกินติดต่อกันนานเข้าย่อมเกิดความเบื่อหน่าย แม้ซ่งโหยวจะมีเครื่องเทศครบครันพร้อมด้วยทักษะการปรุงอาหารอันล้ำเลิศเพียงใด ซ้ำยังพยายามเปลี่ยนวิธีปรุงไม่ซ้ำในแต่ละวัน ทว่าในใจก็ยังมิวายถวิลหาเนื้อ อยากกินคู่กับข้าวรสจัดจ้านผัดด้วยไฟแรงให้กลิ่นหอมกรุ่นติดกระทะ เพิ่มรสชาติให้ชีวิตเสียบ้าง
เพียงแต่เมื่อเห็นแม่นางสามสีรื่นเริงบันเทิงใจอยู่ริมทะเลถึงเพียงนั้น ซ่งโหยวจึงคิดว่าหนทางนี้ยังอีกยาวไกลนัก แต่โอกาสที่จะได้เดินเลียบชายฝั่งเช่นนี้คงมีไม่บ่อย เขาจึงตัดสินใจเดินเส้นทางนี้ต่อไป
ทว่าเมื่อเดินต่อไปเรื่อยๆ ในที่สุดก็มาถึงจุดสิ้นสุดของเส้นทางริมหาด
ไม่ใช่ว่านี่คือสุดขอบแดนตะวันออก แต่เป็นเพราะแม้เส้นทางเบื้องหน้าจะอยู่ติดกับทะเล ทว่ากลับไร้ซึ่งหาดทราย พื้นที่ส่วนใหญ่กลายเป็นป่าเขาและหน้าผาชัน ถึงบางจุดจะมีหาดทรายบ้างแต่ก็ไร้ซึ่งหมู่บ้านหรือเมืองขนาดย่อม ทั้งยังไม่มีถนนหลวงตัดผ่าน ซ่งโหยวจึงเลี่ยงไม่ได้ท
