บทที่ 434 ออกเดินทางสู่หยางโจว
ภูเขารกร้างริมชายฝั่งอำเภอหลานอัน แคว้นล่างโจว
แว่วเสียงตะโกนก้องของชาวพื้นเมืองดังมาจากบนภูเขา
“ไปทางโน้นแล้ว!”
“ล้อมไว้! ล้อมไว้!”
“หนีไปได้อีกแล้ว…”
ชาวพื้นเมืองวัยฉกรรจ์หลายคนกำลังออกแรงไล่กวดม้าแดงตัวหนึ่ง พวกเขาพากันวิ่งไล่ตามมันไปทั่วทั้งเนินเขา
เสียงกระดิ่งดังกังวานสะท้อนไปมาท่ามกลางหุบเขา
ทว่าหากสังเกตให้ดี แทนที่จะบอกว่าชาวพื้นเมืองกำลังไล่กวดม้า ดูไปแล้วกลับเหมือนม้ากำลังไล่ต้อนกลุ่มคนเหล่านี้เสียมากกว่า
เหล่าชาวพื้นเมืองวิ่งว่องไวดุจสายลมพัดผ่าน ยามไล่ตามม้าจึงทำให้มันต้องวิ่งวนไปมาอยู่ในขุนเขาไม่หยุดหย่อน แต่ตามหลักแล้วมนุษย์ไฉนเลยจะวิ่งสู้ม้าได้ หากม้าตัวนี้คิดจะเตลิดหนีไปจริงๆ ด้วยสภาพป่าเขาที่สลับซับซ้อนและชันยิ่ง เพียงชั่วพริบตาเดียวมันก็วิ่งหนีทิ้งห่างไปไกลจนคนกลุ่มนี้มองไม่เห็นแม้แต่เงาแล้ว
ทว่าม้าตัวนี้กลับหาได้ทำเช่นนั้นไม่
มันจงใจวิ่งช้าๆ คอยรักษาระยะห่างจากกลุ่มชาวพื้นเมืองไว้ช่วงหนึ่งเสมอ
ยามที่ชาวพื้นเมืองล้าหลังอยู่ไกล มันก็จะชะลอความเร็วลง ยามที่พวกเขาไล่กวดเข้ามาใกล้ มันก็เพียงเร่งฝีเท้าขึ้นอีกนิด ให้ความรู้สึกประหนึ่งว่าหากพวกเขากัดฟันออกแรงอีกสักนิดก็จะคว้าตัวมันได้ทัน
ทว่าถึงจะเป็นเช่นนั้น ไม่นานนักเหล่าชาวพื้นเมืองก็เหนื่อยหอบจนแทบสิ้นใจ ต่างใช้มือยันหน้าขา ก้มตัวลงสูดลมหายใจเข้าปอด เพราะวิ่งต่อไม่ไหว และทุกครั้งที่คนเห
