ล่านั้นหยุดฝีเท้าลง ม้าตัวนี้ก็จะหยุดเล็มหญ้าอย่างสบายอารมณ์ บางคราถึงขั้นที่เมื่อพบว่าต้นไม้บดบังร่างของตนไว้ มันก็ยังอุตส่าห์เดินออกมาให้เห็นชัดๆ
ดวงตาสองข้างของมันมองเห็นพื้นที่โดยรอบได้อย่างกว้างขวาง พอจะทำให้มันเล็มหญ้าไปพลาง ลอบสังเกตท่าทีของชาวพื้นเมืองกลุ่มนั้นไปพลางได้
มันมักจะให้ความหวังพวกเขา แล้วค่อยทำให้พวกเขารู้สึกสิ้นหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“ข้าไม่เชื่อหรอกว่าจะจับเจ้าไม่ได้!”
“บุกเข้าไป!”
ชาวพื้นเมืองหลายคนออกตัววิ่งไล่ตามไปอีกครั้ง
ทว่าครานี้ม้าขนแดงไม่ได้วิ่งขึ้นเขา แต่มันกลับก้าวเดินด้วยท่วงท่าสง่างามมุ่งหน้าลงไปยังตีนเขาแทน
ท่ามกลางป่ามะพร้าวที่เชิงเขา นักพรตหนุ่มสะพายย่ามเดินสวนขึ้นมา มีแมวสามสีตัวหนึ่งซุกอยู่ในย่าม และทั้งสองกำลังเดินมุ่งหน้าไปหาม้าจนแดงตัวนั้น
“ฮี้…”
ม้าขนแดงมาหยุดยืนอยู่ข้างกายนักพรต มันเปลี่ยนท่าทีเป็นสงบเสงี่ยมเจียมตัวในทันใด จากนั้นก็เดินไปหยุดอยู่เบื้องหลังเขาแล้วไม่ขยับตัวไปไหนอีกเลย
“ไม่ได้พบกันเสียนาน”
ซ่งโหยวลูบลำคอของมัน
เจ้าม้าได้แต่เงียบ
ส่วนเจ้าแมวน้อยก็โผล่หัวออกมาจากย่าม นางหันไปมองม้าของตนแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาจ้องมองความเคลื่อนไหวในพงหญ้า
ชาวพื้นเมืองหลายคนมุดออกจากพงหญ้า ครั้นเห็นม้าขนแดงหยุดยืนอยู่ข้างกายนักพรตหนุ่มที่กำลังลูบแผงคอและสนทนาพาทีกับมันไปด้วย ทุกคนต่างก็อึ้งงันไป
“เอ๊ะ”
พวกชาวพื้นเมืองต่างมองหน้ากันไปมาอย่างทำอะไร
