ป่าที่ยามปกติเคยทานได้ทีละหลายๆ ลูก บัดนี้กลับกินไม่หมดแม้สักลูก ต้องตัดแบ่งเป็นชิ้นเล็กๆ หากเป็นผลไม้ลูกใหญ่ ยกมาเพียงผลเดียวก็อาจแจกจ่ายให้คนทั้งงานได้
ซ่งโหยวทานไปพลางชมระบำไปพลาง
ท่วงท่าร่ายรำที่นี่มีร่องรอยของการสืบทอดมาจากต้าเยี่ยน ทว่าด้วยสภาพแวดล้อมที่แปลกประหลาดและพัฒนาการตลอดหลายร้อยปีมานี้ จึงแฝงไปด้วยกลิ่นอายเข้มข้นของอาณาจักรคนแคระ
ในขณะเดียวกัน เขาก็ได้สนทนาพาทีกับฝ่าบาทและเหล่าเสนาบดีอย่างออกรส
เหล่าขุนนางกล่าวถึงชาวต้าเยี่ยนที่เคยพลัดหลงมาที่นี่ในช่วงสิบปีที่ผ่านมา และยังสามารถขานนามของพวกเขาได้อย่างแม่นยำ ส่วนซ่งโหยวก็นำเรื่องราวตำนานเกี่ยวกับอาณาจักรคนแคระแห่งนี้ที่เล่าขานกันตามชายฝั่งของต้าเยี่ยนมาบอกเล่าให้พวกเขาฟัง
เมื่อนำเรื่องราวของทั้งสองฝ่ายมาเปรียบเทียบกัน ต่างก็รู้สึกว่าน่าสนใจยิ่งนัก
ในที่สุดฝ่าบาทก็ได้เอ่ยถามถึงความเกี่ยวพันระหว่างดินทิศบูรพ่ากับโชคชะตาของอาณาจักรคนแคระ ซ่งโหยวยังคงอธิบายให้พวกเขาฟังอย่างอดทน แม้จะมีขุนนางใจกล้าและเถรตรงสองท่านลุกขึ้นมาโต้แย้งและตำหนิอยู่บ้าง ซึ่งคาดว่าโดยปกติทั้งสองคงรับหน้าที่ทัดทานเช่นนี้อยู่แล้ว ทว่าสุดท้ายผู้มีปัญญาในที่นั้นก็ยังมีมากกว่า
ฝ่าบาทตรัสบอกเป็นนัยเพียงว่า หลายปีมานี้มักเกิดปรากฏการณ์น้ำทะเลหนุนอยู่บ่อยครั้ง ส่งผลกระทบต่อชายฝั่งของอาณาจักรคนแคระไม่น้อย จึงหวังว่าซ่งโหยวจะพอมีหนทางช่วยเหลือได้บ้าง
ซ่งโหยว
