บทที่ 432 ผู้คนใต้หล้าล้วนต่างจิตต่างใจ
แมวสามสีกระโจนขึ้นไปในแนวตั้งสูงราวหนึ่งจั้ง แผ่สยายกายงามอยู่กลางเวหา เส้นขนก็ลู่ไปตามลม
นางร่อนลงสู่พื้นอย่างแผ่วเบา
“…”
บัดนี้พวกเขามาถึงยอดเขาแล้ว
เจ้าแมวน้อยดูสบายอารมณ์ ไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อยแม้แต่น้อย เพียงหันกลับไปมองเบื้องหลังครู่หนึ่ง
เบื้องล่างคือป่ารก ต้นไม้ขึ้นหนาทึบเสียจนมองไม่เห็นร่องรอยของคนแคระทั้งหลาย พอจะมองเห็นใจกลางอาณาจักรคนแคระผ่านช่องว่างระหว่างภูเขาเท่านั้น ทว่าบัดนี้กลับถูกเมฆหมอกปกคลุมไว้กึ่งหนึ่ง ผืนป่าเขียวขจีนี้ทอดยาวไปจนถึงหาดทรายชายเกาะ ซึ่งถัดออกไปก็คือท้องทะเลอันกว้างใหญ่
“คนแคระนี่ช่างอ่อนแอนัก สูงแค่นี้ยังปีนขึ้นมาเองไม่ได้เลย” แม่นางสามสีแค่นเสียง
“เก่งสู้แม่งนางสามสีไม่ได้หรอก” ซ่งโหยวค่อยๆ ลงจากหลังแมว ก่อนจะยืนค้ำไม้เท้าไผ่ดังเดิม “อีกอย่าง ที่หลายวันมานี้แม่นางสามสีดูมีความสุขดีก็ไม่ใช่เพราะความอ่อนแอของพวกเขาหรอกหรือ”
“อือ…”
คำพูดของนักพรตหนุ่มช่างแทงใจดำยิ่งนัก
ในอาณาจักรคนแคระแห่งนี้ แม้หมู่มวลบุปผาและแมกไม้จะยังมีขนาดเท่าเดิม แต่เมื่อแมวสามสีเดินผ่านไปมา กลับกลายเป็นดั่งอสูรยักษ์ในตำนานหรือจอมมารผู้ยิ่งใหญ่ ยิ่งอยู่ท่ามกลางสายตาอันแฝงด้วยความยำเกรงของเหล่าคนแคระ ยามที่นางย่างกรายไปจึงอดไม่ได้ที่จะชะลอฝีเท้าให้ช้าลง แสร้งวางมาดทรงพลังตามจอมมารเหล่านั้น
สิ่งนี้ทำให้นางรู้สึกพึงพอใจยิ่งนัก
รวมไปถึงสายต
