บทที่ 431 ขี่แมวขึ้นเขา
คืนนั้น ณ วังหลวงของอาณาจักรคนแคระ มีการจัดงานเลี้ยงต้อนรับอย่างยิ่งใหญ่
ผู้คนในอาณาจักรคนแคระไม่เพียงแต่จะมีร่างกายแคระแกร็น แม้แต่ดินแดนเองก็ไม่ได้กว้างขวางนัก ทว่าในฐานะที่ซ่งโหยวเป็นแขกผู้มาเยือนจากแดนไกล ย่อมได้รับการต้อนรับอย่างสมเกียรติจากกษัตริย์แห่งอาณาจักรคนแคระ
วังหลวงของอาณาจักรคนแคระดูหรูหราอลังการมากกว่าอาณาจักรวิฬาร์และอาณาจักรสุนัขอยู่มาก อย่างน้อยที่นี่ก็มีพลเมืองเป็นมนุษย์ ทั้งยังเคยเป็นชาวต้าเยี่ยนมาก่อน เพียงแต่ร่างกายเล็กลงเท่านั้น จากการสังเกตของซ่งโหยว อาณาจักรคนแคระยังคงสืบทอดระบบขุนนางมาจากราชวงศ์จงหยวน เพียงแต่ประมุขไม่กล้าขานตนเป็นฮ่องเต้ ทรงเรียกตนเองว่าเป็นกษัตริย์เท่านั้น นับเป็นการแสดงความเคารพต่ออาณาจักรเบื้องบน
ด้วยเหตุนี้ วังหลวงของอาณาจักรคนแคระจึงจำลองแบบมาจากวังหลวงของต้าเยี่ยน ถูกสร้างขึ้นอย่างประณีตบรรจงยิ่งนัก ระเบียงแกะสลักลวดลายวิจิตร ตำหนักน้อยใหญ่รายล้อมด้วยพฤกษาและขุนเขาจำลอง
หากไม่ใช่เพราะปลาในสระน้ำเหล่านั้นมีลักษณะเหมือนปลาตัวเล็กๆ แต่กลับมีขนาดตัวไล่เลี่ยกับมนุษย์ หรือแมกไม้ในวังที่ดูเหมือนบุปผาและต้นหญ้าต้นน้อยแต่กลับสูงท่วมหัวคนแล้วไซร้ ชั่วขณะหนึ่งอาจทำให้รู้สึกราวกับว่าได้เดินทางกลับสู่ต้าเยี่ยนจริงๆ
งดงามทว่าแปลกตา เป็นความงามที่ลี้ลับมหัศจรรย์ยิ่ง
ซ่งโหยวเดินทอดน่องอยู่ภายใน ใจหนึ่งรู้สึกเพลิดเพลิน อีกใจ
