บทที่ 430 อีกแง่มุมหนึ่ง
ซ่งโหยวยืนตระหง่านอยู่บนชายหาด พลางก้มหน้าลงมองเบื้องล่าง
หาดทรายของอาณาจักรคนแคระแห่งนี้ไม่ได้ละเอียดนุ่มนวลเท่าหาดทรายในอำเภอหลานอันที่แคว้นล่างโจวหรืออาณาจักรวิฬาร หากอยู่ในร่างมนุษย์ปกติ ยามก้มมองลงมาก็คงเห็นเป็นเพียงผืนทรายหยาบๆ เท่านั้น ทว่ายามนี้ร่างกายเขากลับมีขนาดเพียงฝ่ามือเดียว ฝ่าเท้าก็ใหญ่เพียงข้อนิ้วเดียว เมื่อก้มมองลงไป หาดทรายจึงอยู่ใกล้สายตาเขายิ่งนัก
ราวกับว่ามันกลายเป็นเศษหินก้อนเล็กก้อนน้อยนับไม่ถ้วน
ทว่ามันกลับต่างจากเศษหินธรรมดาทั่วไป
หาดทรายที่เดิมทีเห็นเป็นสีขาวนวลปนเหลือง ยามนี้เมื่อมองดู กลับเต็มไปด้วยก้อนหินหลากสีสัน กระทั่งมีเศษผลึกปนอยู่ด้วย
สีสันเหล่านั้นชวนให้ประหลาดใจยิ่งนัก
ซ่งโหยวไม่อาจหักห้ามใจ จึงโน้มตัวลงกวาดเอาทรายขึ้นมาหนึ่งกำมือ
แท้จริงแล้วในนั้นยังมีทรายละเอียดอยู่
ยังมีทรายเม็ดจิ๋วขนาดเท่ากับทรายปกติที่เขาเคยเห็น หรือกระทั่งเล็กลงไปกว่านั้น เพียงแต่ทรายเม็ดละเอียดที่ดูเหมือนมีขนาดปกติเหล่านั้น เดิมทีกลับเป็นสิ่งที่เขามองข้ามไป ส่วนทรายละเอียดที่เคยเห็นในคราแรก บัดนี้เมื่ออยู่ในอุ้งมือ กลับกลายเป็นหินรูปทรงแปลกตาหลากสีสัน
มีทั้งสีอ่อนแก่สลับกันไป
รูปทรงก็หลากหลายเกินกว่าจะจินตนาการ บางก้อนมีลวดลาย บางก้อนโปร่งประหนึ่งอัญมณี สะท้อนประกายวับวาวล้อแสงตะวัน
“เจ้ามองอะไรอยู่หรือ”
เสียงของเจ้าแมวดังขึ้นข้างกาย
หลังจากถามจบ
