รกลางทะเลกราบไหว้บูชาตน ประหนึ่งเป็นเทพมังกร บางทีมันอาจจะแค่ไม่พอใจที่พวกข้ามองร่างจริงของมันออก หรือไม่ก็เกรงว่าพวกข้าจะเด่นเกินหน้าเกินตาก็เป็นได้” จอมมารเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “สมแล้วที่เป็นปีศาจจากแดนโพ้นทะเล”
“แล้วพายุคลื่นลมในทะเลในช่วงนี้เล่า”
“มันคงทำอะไรพวกข้าไม่ได้ จึงหันไประบายโทสะกับเรือที่สัญจรไปมา หรือไม่ก็อาจจะรำคาญเรือจากต้าเยี่ยน เพียงเพราะเห็นว่าพวกข้ามาจากต้าเยี่ยนกระมัง”
“…”
ซ่งโหยวฟังจบก็นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า “ช่างเถิด อย่างไรเสียเขาก็มาก่อน ที่นี่นับเป็นเขตอิทธิพลของเขา การที่พวกท่านบุกรุกเข้ามาแล้วเขาจะไม่พอใจก็ถือเป็นเรื่องปกติ ในทะเลมีสถานที่ซึ่งเปี่ยมด้วยพลังวิญญาณอยู่ไม่น้อย ในเมื่อบัดนี้ได้ตกลงว่าจะไม่รุกล้ำอาณาเขตกันแล้ว ก็คงต้องดูว่าเขาจะรักษาคำสัตย์หรือไม่”
“พวกข้าน้อมรับคำชี้แนะของท่านเซียน”
“ใกล้ๆ นี้มีเกาะอยู่สองแห่ง เกาะใหญ่คืออาณาจักรยักษา ส่วนเกาะเล็กเป็นอาณาจักรสรรพสัตว์ แม้อาจจะไม่ดีเท่าสองเกาะเดิมที่พวกท่านเคยเลือกไว้ แต่ก็เปี่ยมด้วยพลังวิญญาณ นับเป็นสถานที่วิเศษที่หาได้ยากยิ่ง” ซ่งโหยวกล่าวสมทบ “ข้าจะไปตามหาดินทิศบูรพาก่อน ระหว่างนี้พวกท่านจงพรางกายไปสำรวจและเลือกสรรดู เมื่อเลือกได้แล้ว ข้าจะไปเจรจากับผู้คนบนเกาะให้เอง หากพวกท่านยินดีจะรับหน้าที่เป็นผู้ปกปักษ์รักษาที่นั่น ก็อาจจะได้ผลประโยชน์อื่นๆ เป็นการตอบแทน แต่หากไม่ชอบใจ
