ข้าจะช่วยหาที่อื่นให้ใหม่”
“ขอเรียนถามท่านเซียน หน้าที่ของผู้ปกปักษ์รักษาคืออะไรหรือ”
“จะเรียกว่าเป็นผู้ปกปักษ์รักษาก็ไม่เชิง เพียงแต่หากพวกท่านเลือกเกาะทั้งสอง เข้าไปพำนักในที่ทางของผู้อื่น ย่อมต้องรักษาผืนน้ำแผ่นดิน ดลบันดาลให้ลมฝนพัดพามาตามฤดูกาล ถือเป็นเรื่องที่พึงกระทำ และด้วยอิทธิฤทธิ์ของทั้งสองท่าน ย่อมเป็นเรื่องง่ายดายยิ่ง” ซ่งโหยวอธิบาย “เมื่อพวกท่านบันดาลให้ดินฟ้าอากาศอุดมสมบูรณ์ สิ่งมีชีวิตในแถบนั้นย่อมเซ่นสรวงบูชาพวกท่านเอง”
จอมมารทั้งสองชะงักไปครู่หนึ่ง
คล้ายกับเพิ่งตื่นรู้ว่า ที่นี่คือดินแดนโพ้นทะเลแสนไกล ไม่ใช่ดินแดนต้าเยี่ยน และไม่ได้อยู่ภายใต้การปกครองของวิมานสวรรค์อีกต่อไป
วิมานสวรรค์ไม่ได้เห็นค่าในแรงศรัทธาเพียงน้อยนิดนี้ และเหล่าเทพเจ้าก็ยื่นมือเข้ามาดูแลที่ห่างไกลเช่นนี้ไม่ได้
“ขอบคุณท่านเซียนที่ชี้แนะ!”
“ในทำนองเดียวกัน หากในทะเลเกิดพายุขึ้นอีก แล้วมีเรือแล่นผ่านหน้าพวกท่านไป พวกท่านก็อาจจะเข้าไปให้ความช่วยเหลือเล็กน้อย คนเดินเรือนั้นเคารพยำเกรงเทพเจ้าที่สุด หากพวกท่านคุ้มครองให้การเดินเรือราบรื่น ไม่ต้องกล่าววาจาใด เพียงแค่แสดงร่างจริงให้เห็นบ้างเป็นครั้งคราว นานวันเข้าผู้คนในทะเลก็จะพากันกราบไหว้บูชาพวกท่านเอง” ซ่งโหยวทราบดีตั้งแต่สมัยอยู่เขาเยี่ยซานแล้วว่าปีศาจสองตนนี้หัวช้า จึงไม่ตระหนี่ที่จะให้คำแนะนำ “แรงศรัทธาเหล่านี้ ถือเสียว่าเป็นสิ่งมาชดเชย กลางทะเลแ
