ห่งนี้ไม่ได้มีถ้ำเซียนหรือเขาศักดิ์สิทธิ์เหมือนอย่างในจงหยวน”
“แต่หากพายุนั้นมาจากเจ้าเจียวหลงนั่นเล่า”
ซ่งโหยวกล่าวพลางหยิบยันต์แผ่นหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ แล้วสะบัดออกไปเบื้องหน้า ยันต์แผ่นนั้นลอยละล่องไปหาจอมมารทั้งสอง “นี่เป็นเพียงยันต์ธาตุไฟธรรมดา แต่แฝงด้วยพลังทิพย์ของข้า หากมันถูกใช้งาน ต่อให้ข้าจะอยู่ไกลนับหมื่นลี้ก็สามารถรับรู้ได้ แต่มีเงื่อนไขว่า เจียวหลงตนนั้นต้องเป็นฝ่ายก่อกวนสร้างพายุและสร้างภัยอันตรายต่อการเดินเรือจริงๆ เท่านั้น”
“ขอบคุณท่านอาจารย์! พวกข้าจะจดจำไว้!” จอมมารตนหนึ่งรับยันต์ไป
“ไว้ข้าจัดการเรื่องดินทิศบูรพาให้เรียบร้อยก่อน เราค่อยมาพบกันที่นี่อีกครั้ง”
“ขอถามท่านเซียนอีกอย่าง… เมื่อไรพวกข้าจะกลับคืนสู่จงหยวนได้หรือ” จอมมารอีกตนเอ่ยถาม
“พวกท่านยังคิดอยากกลับไปต้าเยี่ยนอีกหรือ”
“ย่อมต้องคิดอยู่แล้ว…”
“ถวิลหาทุกลมหายใจ!”
“เหอะ…”
ดูท่าว่าความคิดคำนึงถึงถิ่นกำเนิด ไม่เพียงหยั่งรากลึกในจิตใจมนุษย์ แต่ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์หรือปีศาจ หากเติบโตมาบนผืนแผ่นดินนั้น ย่อมได้รับอิทธิพลอย่างใหญ่หลวง
บางที… นี่อาจเป็นอิทธิพลแห่งอารยธรรม
เมื่อเคยพานพบอารยธรรมที่รุ่งโรจน์และหนักแน่นที่สุดในใต้หล้ามาแล้ว จะทนใช้ชีวิตอยู่ในดินแดนป่าเถื่อนได้อย่างไร
“ข้ายังคงยึดตามคำพูดเดิม หากวันใดรู้สึกว่าแดนเทวะนั้นแปรเปลี่ยนไป หากพวกท่านยินดี ก็จงกลับมาช่วยข้าสักแรง แต่หากไม่ยินดี ก็จงรั้งรอเวล
