ดรูปแบบหนึ่ง เป็นความฉลาดของข้า แต่สุนัขจิ้งจอกสามารถปั่นหัวพวกเราได้ นั่นคือความฉลาดของจิ้งจอก ราชครูจัดการกิจการบ้านเมืองได้ นั่นก็คือความฉลาดของราชครู จะเหมาเอาว่าพวกเขาประลองเวทสู้ข้าไม่ได้แล้วจะฉลาดน้อยกว่าข้าไม่ได้เด็ดขาด และข้าก็ไม่เคยรู้สึกว่าตนเองโง่เขลากว่า เพียงเพราะข้าไม่เก่งกาจเรื่องการวางแผน”
“แล้วแม่นางสามสีเล่า”
“แม่นางสามสีย่อมมีความสามารถของแม่นางสามสีเอง”
“…”
เจ้าแมวเบิกตาจ้องมองเขา แววตาของนางพลันวูบไหว ก่อนจะกล่าวว่า “เหมือนข้าจะเคยได้ยินมาก่อนหน้านี้แล้ว”
“เช่นนั้นก็นับว่าได้ฟังอีกสักรอบเป็นไร”
“แล้วความเก่งกาจเล่า”
“ความเก่งกาจก็เหมือนกัน” ซ่งโหยวเอ่ยอย่างไม่ถือสา “บางคนเก่งบุ๋นเก่งบู๊ บางคนมีพรสวรรค์ล้ำเลิศ บางคนเปี่ยมด้วยปณิธานอันแรงกล้า ต่างเป็นผู้นำแห่งยุคสมัยในด้านที่ต่างกัน ทุกคนล้วนแตกต่างกันทั้งนั้น”
“แล้วแม่นางสามสีเล่า”
“แม่นางสามสีชำนาญการจับหนู ใต้หล้านี้ย่อมไม่มีผู้ใดเทียบเคียง”
“!”
เจ้าแมวพลันชะงักงันไป
แม้แต่รูม่านตาก็ยังหดเล็กลง
ส่วนนักพรตหนุ่มกลับหัวเราะร่าแล้วล้มตัวลงนอนท่ามกลางหมู่เกาะร้างบนผืนน้ำอันไร้ขอบเขต ไม่คิดคำนึงว่าสุนัขขาวจะไปที่ใด ไม่คิดว่าอาณาจักรคนแคระจะตอบตกลงหรือไม่ เพียงปล่อยให้สีสันบนท้องนภาค่อยๆ มืดลง ปล่อยให้เจ้าแมวเดินมาล้มตัวลงนอนข้างกาย เข้าสู่ห้วงนิทราไปในที่สุด
……………
