บทที่ 424 สยบข้อพิพาทด้วยฝ่ามือเดียว
……………
“อาณาจักรคนแคระ…”
แมวลายเปรอะยังไม่คลายจากความตื่นตะลึงที่ได้เห็นพยัคฆ์ร้ายเมื่อครู่ มันนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงค่อยเอ่ยปาก “ข้าพอจะรู้จักอาณาจักรคนแคระอยู่บ้าง รู้ทิศทางคร่าวๆ ว่าอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากที่นี่ ทว่าถึงแม้เหล่าแมวจะครอบครองสันทรายอันกว้างใหญ่และชื่นชอบรสชาติอาหารทะเล แต่ผืนทรายแห่งนี้ก็เป็นสิ่งที่บรรพบุรุษของข้ายอมหลั่งเลือดชิงมาเมื่อหลายปีก่อน อาหารทะเลส่วนใหญ่ก็หาเอาตามริมชายฝั่ง ความจริงแล้วพวกข้าหาได้เชี่ยวชาญการเดินเรือลงทะเลลึกนัก”
มันหันไปมองซ่งโหยวด้วยสายตาเชิงขออภัย “ดังนั้นเส้นทางที่แน่ชัดนั้น ข้าเองก็หาได้กระจ่างนัก คาดว่าคงไม่เคยมีแมวตัวใดไปเยือนอาณาจักรคนแคระเลยสักตัว”
“แล้วอาณาจักรวานรและอาณาจักรสุนัขเล่า”
“สองอาณาจักรนั้นหรือ…”
ขณะที่แมวลายเปรอะกำลังจะกล่าวต่อ พลันมีเสียงฝีเท้าเร่งร้อนดังแว่วมาจากภายนอก
ในที่แห่งนี้ นอกจากซ่งโหยวแล้วล้วนเป็นแมวซึ่งมีโสตประสาทว่องไว พวกมันต่างหันขวับไปมองด้านนอกเป็นตาเดียว
ปรากฏว่าเป็นแมวสอดแนมคาบข่าวมาแจ้ง ดูท่าทางเร่งรีบยิ่งนัก
แมวสอดแนมถูกกักตัวไว้ภายนอกวัง ก่อนที่ทหารยามจะเข้ามาทูลขออนุญาต เมื่อฝ่าบาทมีรับสั่งให้เข้าเฝ้า มันจึงรีบวิ่งเข้ามาหมอบรายงาน
“ทูลฝ่าบาท! อาณาจักรสุนัขซุ่มระดมพลทหารกล้านับร้อย นำโดยแม่ทัพไป๋ซาน อาศัยความมืดบุกโจมตีเขตเฉ่าโจวพะย่ะค่ะ!”
“สถานการณ์เป็นอย่าง
