ไรบ้าง รีบรายงานมา!”
“แม่ทัพฮวาสี่ผู้รักษาแคว้นเฉ่าโจวตอบโต้อย่างรวดเร็ว ได้นำทัพออกสกัดกั้นไว้แล้ว ยามที่ข้าน้อยออกมาแจ้งข่าว ต้านทานทัพสุนัขไว้ได้ที่เชิงเขาทูโถวในเขตเฉ่าโจว ท่านแม่ทัพจึงส่งกระหม่อมมาเพื่อขอทูลเชิญฝ่าบาทส่งกำลังเสริมพ่ะย่ะค่ะ!”
รายงานจบแมวสอดแนมก็ก้มศีรษะลง
แมวลายเปรอะกวาดสายตามองไปรอบอาสนะ “เหล่าเสนาอำมาตย์มีความเห็นประการใด”
“เหิมเกริมนัก…”
สิ้นคำกล่าว บรรดาขุนนางในราชสำนักต่างพากันเห็นพ้อง
“ท่านแม่ทัพใหญ่กล่าวได้ถูกต้องยิ่ง…”
“ท่านแม่ทัพฮวาสี่เองก็เป็นแมวหนุ่มที่มีอนาคตไกลนัก”
“นั่นเพราะท่านแม่ทัพใหญ่เป็นผู้สั่งสอนมาดี…”
แมวลายเปรอะกวาดตามองรอบหนึ่ง เห็นปฏิกิริยาของขุนนางบุ๋นบู๊อยู่ในสายตา จากนั้นจึงหันไปมองอัครเสนาบดี
เสนาบดีแมวดำพยักหน้าเล็กน้อยเป็นการเห็นชอบ
“ถ้าเช่นนั้นก็เอาตามที่แม่ทัพใหญ่ว่า!”
สิ้นรับสั่ง แมวขนยาวลายเสือตัวหนึ่งที่นั่งอยู่ในแถวก็ลุกขึ้นยืน ลมเย็นยามค่ำคืนพัดผ่านประตูเข้ามาจนขนบนร่างของมันไหวระริก ดูองอาจผ่าเผยยิ่งนัก
แมวลายเสือออกมารับบัญชาแล้วจึงเดินออกไปรวบรวมกำลังพล
ซ่งโหยวมองภาพนั้นด้วยความสนใจ ทว่าสีหน้ายังคงเรียบเฉยดังเดิม
“อาณาจักรสุนัขนี่ช่างข่มเหงกันเกินไปแล้ว! เดิมทีพวกมันเป็นฝ่ายส่งทหารรุกล้ำดินแดน ฉีกสัญญาพันธมิตรก่อน ยามนี้ยังบังอาจส่งกองทัพมาโจมตีซ้ำแล้วซ้ำเล่า ยึดเขตไป๋โจวของข้าไปไม่พอ ยังคิดจะฮุบเขตเฉ่าโจวของข้าอีก!” แมวล
