ายเปรอะกล่าวพลางสบตากับเสนาบดีแมวดำ ก่อนจะหันมามองซ่งโหยวและแม่นางสามสี พลันปรับน้ำเสียงให้อ่อนโยนลงและวกกลับเข้าสู่หัวข้อเดิม “ทว่าเรื่องอาณาจักรคนแคระที่ท่านนักพรตกล่าวมา ข้าไม่อาจช่วยเหลือได้มากนัก แต่ได้ยินมาว่าทางอาณาจักรสุนัขมีปราชญ์ผู้รู้ทิศทางของอาณาจักรคนแคระ และเคยเดินทางไปเยือนที่นั่นด้วยตนเอง”
“โอ้ ถึงขั้นเคยเดินทางไปเยือนเชียวหรือ”
“สุนัขบางพวกมีนิสัยชอบเล่นน้ำติดตัวมาตั้งแต่กำเนิด พลทหารวารีของพวกมันก็เก่งกาจนัก มักจะล่องเรือออกทะเลบ่อยครั้ง อีกทั้งอาณาจักรสุนัขยัง…” แมวลายเปรอะหยุดคำพูดไว้เพียงนั้น พลางชำเลืองมองไปยังขุนนางผู้หนึ่ง “เอาเป็นว่าอาณาจักรสุนัขกับอาณาจักรคนแคระดูเหมือนจะมีการติดต่อค้าขายกันอยู่ บางทีอาจมีสุนัขรู้ว่าต้องไปอาณาจักรคนแคระอย่างไร”
ขุนนางผู้นั้นเป็นแมวลายแต้ม
เมื่อได้รับสายตาที่ส่งมาจากทั้งฝ่าบาทและอัครเสนาบดี มันก็เข้าใจเจตนาทันที จึงก้าวออกมาประสานมือคำนับซ่งโหยวและแม่นางสามสี
“ยามนี้อาณาจักรของข้าและอาณาจักรสุนัขกำลังทำสงครามกัน ซึ่งล้วนเกิดจากการจุดชนวนของทางฝ่ายสุนัข แม่นางสามสีเองก็มีสายเลือดเผ่าพันธุ์เดียวกับข้า ทั้งยังมีอิทธิฤทธิ์แก่กล้า พ่นอัคคีเทพได้ เรียกขุนพลเทพแมวยักษ์มาจุติได้ กระหม่อมจึงขอวิงวอนให้แม่นางสามสีช่วยแสดงฝีมือเพียงเล็กน้อย ช่วยอาณาจักรข้าพิชิตอาณาจักรสุนัขได้หรือไม่ หากอาณาจักรวิฬารยึดครองอาณาจักรสุนัขได้เมื่อใด ข้าจ
