บทที่ 425 เส้นทางสู่อาณาจักรคนแคระ
……………
บนชายหาดของเกาะเล็กๆ ทั้งแมวและสุนัขต่างถอยทัพกลับไปหมดแล้ว
ผู้บาดเจ็บและผู้ล่วงลับล้วนถูกพาตัวกลับไปเช่นกัน
นักพรตหนุ่มหาได้กลับไปยังใจกลางอาณาจักรวิฬาร แต่เลือกที่จะหยุดพักผ่อนอยู่บนหาดทราย เขาหยิบพรมขนแกะออกมาจากเรือลำน้อยมาปูแล้วนั่งลงตามสบาย หันหน้าออกสู่ท้องทะเลกว้าง
แมวสามสีนั่งหมอบอยู่ข้างกายเขาอย่างสงบเสงี่ยม
ฟากฟ้าดารดาษด้วยหมู่ดาว เคียงคู่จันทร์เสี้ยวส่องแสงสกาว
นั่นคือแสงสว่างจากสรวงสวรรค์
ทว่าบนพื้นโลกก็มีแสงสว่างเช่นกัน
มันมาจากผิวน้ำทะเลที่ดูเหมือนจะมืดมิด ทว่ายามที่ระลอกคลื่นซัดสาดเข้าหาฝั่ง มวลฟองคลื่นที่ม้วนตัวและหยดน้ำที่กระทบกันกลับพรายแสงสีน้ำเงินเรืองรองออกมา ทั้งนักพรตและเจ้าแมวต่างพากันจ้องมองภาพนั้นจนตกอยู่ในภวังค์
ซ่งโหยวหยิบหินขึ้นมาหนึ่งก้อน แล้วโยนลงไปในทะเล
จ๋อม…
น้ำกระเซ็นออกเป็นวง ปลุกแสงสีน้ำเงินเรืองแสงให้โชติช่วงขึ้นมา
ประหนึ่งมีบุปผาเรืองแสงผลิบานขึ้นบนผิวน้ำ
“หืม”
แมวสามสีชะงักไปครู่หนึ่ง ศีรษะส่ายไปมาซ้ายขวา หูทั้งสองข้างกระดิกพึ่บพับ นางหันไปมองนักพรตของตนแวบหนึ่ง ก่อนจะคืนร่างเป็นมนุษย์แล้วหยิบก้อนหินโยนลงทะเลบ้าง
พบว่าน้ำกระเซ็นเป็นแสงสีน้ำเงินเช่นเดียวกัน
ซ่งโหยวยังคงนั่งอยู่อย่างนั้น เฝ้ามองนางเล่นสนุกอยู่เงียบๆ
ผ่านไปครู่ใหญ่ นางจึงเริ่มเบื่อ คืนร่างกลับเป็นแมวแล้วเดินกลับมานั่งหมอบอยู่ข้างกายนักพร
