ตตามเดิม
“เป็นเช่นนั้นเอง”
“แมวที่นี่แปลงร่างเป็นคนไม่ได้!”
“พวกมันฉลาดสู้แม่นางสามสีไม่ได้หรอก”
“แต่พวกมันพูดได้นะ!”
“อย่างไรก็ยังไม่ฉลาดเท่าแม่นางสามสีอยู่ดี ยิ่งไม่อาจเทียบความเก่งกาจกับแม่นางสามสีได้เลย”
“มันแปลกๆ…”
“แปลกอย่างไรหรือ” ซ่งโหยวอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา เขากลับไปมองเนินเขาด้านหลังเพื่อให้แน่ใจว่าท่ามกลางเสียงลมทะเลที่หวีดหวิว กองทหารแมวที่ตั้งกองกำลังอยู่ใกล้ที่สุดจะไม่ได้ยินบทสนทนาของพวกเขา จากนั้นจึงก้มลงถามแม่นางสามสี “ตั้งแต่ขึ้นเกาะมาวันนี้ แม่นางสามสีก็ดูแปลกไป มักจะเหม่อลอยอยู่บ่อยครั้ง เป็นเพราะเหตุใดกัน”
“เพราะแม่นางสามสีรู้สึกแปลกๆ…” แมวสามสีเอ่ยเสียงเบาราวกับกำลังบ่นพึมพำกับตัวเอง
“ลองขยายความหน่อยสิ” ซ่งโหยวรู้สึกสนใจ
“ลองขยายความหน่อยสิ~”
“อย่าเลียนแบบข้า เล่ารายละเอียดมา”
“เล่ารายละเอียดมา~”
“แม่นางสามสีทำเช่นนี้ช่างน่าเบื่อนัก”
“แม่นางสามสีน่าสนใจจะตาย!”
“ไม่ผิดเพี้ยนเลย”
“ถูกต้องที่สุด!”
“เอาเถิด…”
ซ่งโหยวส่ายหัวเบาๆ เอนกายไปข้างหลัง ใช้มือค้ำพรมขนแกะไว้ คอยชื่นชมดวงดาว แสงจันทร์ และท้องทะเลเรืองแสง
แมวสามสีพยายามจะเลียนแบบท่าทางของเขา นางพยายามทำท่าทางนั้นอย่างเก้งกังหลายครั้ง แต่เมื่อเปรียบเทียบดูแล้วก็พบว่าร่างแมวของตนนั้นทำท่านี้ยากเกินไป จึงได้แต่ล้มเลิกความตั้งใจไป
“ที่งานเลี้ยงวันนี้ ข้าดูว่าแม่นางสามสีคงจะชอบอาหารของพวกเขานะ”
“ที่งานเลี้ยงวันนี
