วกข้าได้หรือไม่”
แมวสามสีได้ยินดังนั้นก็หันขวับไปมองซ่งโหยวทันที
“สุดแท้แต่แม่นางสามสีจะตัดสินใจเองเถิด”
ซ่งโหยวกล่าวพลางยิ้มละไม
“ตกลง!”
ความงามของแม่นางสามสีนั้นดูเหมือนจะเป็นมาตรฐานความงามหนึ่งเดียวที่ทั้งคนและแมวต่างยอมรับ ยามนางลุกขึ้นยืน ไม่เพียงแต่ดึงดูดสายตาของซ่งโหยวเท่านั้น ทว่ายังทำให้แมวทุกตัวในที่แห่งนั้นถึงกับตกตะลึงจนตาค้าง เพียงแต่แม่นางสามสีนอกจากจะมีโฉมงามแล้ว ยังมีกลิ่นอายพิเศษยิ่งนัก เป็นความสูงส่งเหนือโลกีย์เยี่ยงอดีตเทพเจ้าแมว เป็นความศักดิ์สิทธิ์ที่สมบูรณ์แบบ จนทำให้แมวกลุ่มนี้อดไม่ได้ที่จะรู้สึกต่ำต้อยละอายใจ ไม่กล้ามองนางตรงๆ อีกต่อไป
“ที่นี่แคบเกินไป!”
แม่นางสามสีกล่าวเสียงจริงจัง ก่อนจะเดินมุ่งหน้าออกไปด้านนอก
เหล่าขุนนางทั่วทั้งท้องพระโรงต่างหันมาสบตากัน เริ่มจากฝ่าบาทที่ลุกขึ้นยืน ตามด้วยอัครเสนาบดี และแมวเกือบทุกตัวในที่นั้นต่างก็พากันเดินตามออกไป
เหลือเพียงซ่งโหยวและแม่ทัพหวง
ซ่งโหยวเห็นว่าประตูวังหลวงหลังนี้เล็กเกินไป หากตนเองมุดออกมุดเข้าคงดูไม่สะดวกนัก จึงเพียงก้มกายมองลอดผ่านประตูออกไปข้างนอก ส่วนแม่ทัพหวงนั้นเล่า กินจนพุงกางจนแทบขยับเขยื้อนไม่ไหว ประกอบกับมันนั่งอยู่ริมประตูที่สุดพอดี ยามนี้จึงได้แต่กึ่งนั่งกึ่งนอนเอนกาย เพียงชะโงกหน้าออกไปก็พอมองเห็นเหตุการณ์ภายนอกได้แล้ว
ทันใดนั้นเอง ก็ได้ยินเสียงระเบิดดังขึ้น
ตูม!
เปลวเพลิงขนาดยักษ์ระเบิดวาบขึ
