ชั่วครู่นั้นแม้แต่ฝ่าบาทและแม่ทัพใหญ่ก็อดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้านไปด้วยความหวาดกลัว
แมวเหล่านี้ไม่เคยพบเห็นเสือมาก่อน
ไม่เคยได้ยินกระทั่งชื่อเสียงด้านความน่าเกรงขามของมัน
พวกมันกลับคิดว่านี่คือ “แมวยักษ์”
เปรียบประดุจเทพเจ้าแห่งแมวทั้งปวง หรือขุนพลสวรรค์ในตำนานที่ลงมาจุติ
“กลับมา!”
แม่นางสามสีสะบัดธงครั้งหนึ่ง เหล่าเสือร้ายต่างพากันมองนางด้วยความฉงนงงงวย แต่แล้วพวกมันทั้งหมดก็คืนร่างเป็นควันดำ ม้วนตัวกลับเข้าไปในธงตามเดิม
เหล่าขุนนางทั่วทั้งราชสำนักและราษฎรในเมืองหลวงต่างยังคงตกอยู่ในอาการขวัญผวา
โดยเฉพาะแม่ทัพหวงที่ตกใจเสียจนสะอึกไม่หยุด
ผ่านเนิ่นนานกว่าที่แมวลายเปรอะจะนำเหล่าขุนนางกลับเข้ามาในวังหลวงอีกครั้ง พวกมันต่างกลับไปนั่งประจำที่เดิม ทว่ายามนี้ไม่ว่าจะเป็นขุนนางหรือกษัตริย์ ต่างก็แสดงท่าทีนอบน้อมต่อแม่นางสามสีอย่างถึงที่สุด
ความนอบน้อมนั้นประหนึ่งปฏิบัติต่อเทพยดา
เมื่อแมวมีอำนาจวาสนาบารมี แม้แต่ซ่งโหยวเองก็พลอยได้รับอานิสงส์ไปด้วย จนแทบไม่มีแมวตัวไหนกล้าสบตาเขาตรงๆ เหล่าขุนนางบุ๋นที่ก่อนหน้านี้เคยลอบตำหนิในใจว่า “ทางข้าอุตส่าห์นำอาหารเลิศรสล้ำค่ามาต้อนรับ แต่นักพรตผู้นี้กลับกินเพียงไม่กี่คำ ช่างเสียมารยาทนัก” ยามนี้ต่างก็เริ่มเปลี่ยนความคิด พากันตรองดูว่าอาจเป็นเพราะวัฒนธรรมการกินของอาณาจักรวิฬารและแคว้นต้าเยี่ยนนั้นต่างกัน รสชาติอาหารจึงไม่ถูกปากท่านนักพรตก็เป็นได้
“เอิ๊ก…”
