กหาเกาะไว้พักเติมเสบียง หาได้มีเจตนาร้ายแต่อย่างใด”
บัดนี้เขากำลังใช้อาคมเรียกสัตว์
สิ้นคำกล่าว เจ้าแมวทั้งหลายต่างพากันชะงักไปครู่หนึ่ง
ทว่ากลับมีแมวลายขาวดำตัวหนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “เหลวไหล! หากเจ้าเพียงพลัดหลงมาถึงที่นี่ เหตุใดจึงพูดภาษาพวกข้าได้”
“?”
ซ่งโหยวถึงกับอึ้ง
หนึ่งคน หนึ่งแมว หนึ่งนก ต่างหันซ้ายแลขวา มองหน้ากันไปมาด้วยความทำตัวไม่ถูก
จากนั้นซ่งโหยวจึงประสานมือพลางเอ่ยปากถามต่อ “ภาษาที่ท่านใช้ ไม่ใช่ภาษาต้าเยี่ยนหรอกหรือ”
“ต้าเยี่ยนอะไรกัน”
แมวขาวดำตัวยังคงจ้องพวกเขาไม่วางตา
โดยเฉพาะยามที่หันมาจ้องแม่นางสามสี สัญชาตญาณบอกพวกมันว่าแมวสามสีตัวนี้ไม่ธรรมดานัก มีราศีบางอย่างที่แม้แต่กษัตริย์หรือแม่ทัพใหญ่ของพวกมันไม่มีด้วยซ้ำ
ขณะนั้นเอง ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากเบื้องหลัง
“จะตื่นตูมอะไรกัน จะเอะอะกันไปทำไม เหตุใดจึงเสียมารยาทกับแขกเช่นนี้” แมวส้มตัวใหญ่เดินนวยนาดเข้ามาอย่างเกียจคร้าน น้ำเสียงของมันหนักแน่นและมีเสน่ห์นัก “ภาษาของพวกเราเดิมทีก็สืบทอดมาจากสรวงสวรรค์บนแผ่นดินใหญ่โพ้นทะเล บรรพบุรุษของเราก็มาจากที่นั่น เมื่อสิบกว่าปีก่อนยังมีคนจากแผ่นดินใหญ่พลัดหลงมาถึงที่นี่เลย พวกเด็กเมื่อวานซืนอย่างพวกเจ้าช่างไม่รู้ความเอาเสียเลย ถึงได้ทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ ไร้จรรยาบรรณสิ้นดี!”
“ท่านแม่ทัพหวง…”
เหล่าแมวบริวารต่างพากันถอยร่น เลิกพองขนใส่แขกผู้มาเยือน พากันตั
