ที่ดีที่สุดบนเรือมาให้ข้า และรบกวนพ่อครัวบนเรือช่วยทำอาหารดีๆ ให้พวกข้าสักมื้อก็พอ”
ทันใดนั้นบนเรือก็เกิดเสียงฮือฮาดังสนั่น
ไม่ใช่เพียงเสียงของผู้คนที่ขยับลุกขึ้น แต่เป็นเสียงอุทานด้วยความตกใจและเลื่อมใส ดูเหมือนพวกเขาจะไม่เชื่อหูว่าเทพเซียนจะยอมขึ้นมาบนเรือจริงๆ
“ท่านเซียนจะขึ้นมาอย่างไรขอรับ”
ชายคนเดิมผู้มีสายตาแหลมคมเอ่ยถามขึ้นเป็นคนแรก
ทว่าเขาไม่ได้ถามว่าท่านเซียนขี่เมฆาเหินเวหาได้หรือไม่ หรือต้องให้คนบนเรือหย่อนเชือกลงไปให้ เขาเพียงแต่ถามต่อด้วยน้ำเสียงอันนอบน้อม “จะให้พวกข้าลงไปรับหรือไม่”
เดิมทีเรือสำเภาแล่นเข้าหาพวกเขาอยู่แล้ว แม้ตอนนี้คนบนเรือจะหยุดพาย แต่เรือก็มิได้หยุดนิ่งในทันที มันยังคงค่อยๆ ไหลเข้าหาเรือน้อยอย่างช้าๆ จนกระทั่งสิ้นสุดประโยคของนักพรตหนุ่ม เรือสำเภาก็ขยับมาประชิดเรือน้อยพอดีโดยไม่มีความเร็วหรือแรงกระแทกใดๆ เพียงสัมผัสกันเบาๆ เท่านั้น
คนบนเรือแทบจะหมอบอยู่กับพื้น จ้องมองตาไม่กะพริบ
เห็นเพียงนักพรตหนุ่มโน้มกายลงกวักมือเรียกเจ้าแมว เจ้าแมวก็กระโดดเข้าสู่อ้อมกอดของเขาในทันที จากนั้นเขาก็อุ้มแมวพลางก้าวเดินไปข้างหน้าบนเรือน้อย
ครั้นถึงหัวเรือ เท้าของเขากลับไม่หยุดนิ่ง
เขาก้าวเดินต่อเนื่องขึ้นไปบนตัวเรือสำเภา
โดยปกติแล้วลำเรือจะแคบที่ฐานและกว้างที่ส่วนบน ซึ่งมีความชันเกินกว่าจะเดินได้ ทว่าภายใต้ฝ่าเท้าของเขา มันกลับดูราวกับเป็นพื้นราบ เขาเดินขึ้นมาตามลำเรืออย่
