”
“นางยักษาตนนั้นก็คือท่านย่าทวดของข้าเองขอรับ”
“ตลอดสิบกว่าปีหลังจากนั้น พวกเขาให้กำเนิดบุตรชายสองคนและบุตรสาวหนึ่งคนในอาณาจักรยักษา ทว่าท่านปู่ทวดกลับยังคงคะนึงหาความรุ่งเรืองและอารยธรรมของต้าเยี่ยนอยู่ทุกลมหายใจ เฝ้าฝันอยากจะกลับคืนสู่มาตุภูมิทุกเมื่อเชื่อวัน”
“ได้ยินว่าในช่วงสิบกว่าปีนั้น มีเรือหลายลำประสบเหตุอับปางจนหลงเข้ามาที่นี่อยู่เนืองๆ ทว่าท่านย่าทวดรู้ดีว่าท่านปู่ทวดคิดจะหนี จึงเฝ้าดูอย่างเข้มงวดไม่ยอมให้คลาดสายตา จนกระทั่งเวลาผ่านไปนานโข เขาจึงสบโอกาสแอบลงเรือหนีออกมาได้ โดยพาบุตรชายคนหนึ่งติดสอยหามตามมาด้วย ซึ่งนั่นก็คือท่านปู่ของข้าเองขอรับ”
เยี่ยซินหรงชะงักไปครู่หนึ่ง
“ท่านปู่ของข้าเป็นบุตรที่เกิดจากการผสมข้ามเผ่าพันธุ์ระหว่างมนุษย์และยักษา สติปัญญาอาจมิได้เลิศเลอเท่ามนุษย์ ความดุดันกล้าหาญอาจมิได้เทียบเท่าพวกยักษา ทว่าเขากลับฉลาดกว่ายักษาและองอาจกว่ามนุษย์ทั่วไปยิ่งนัก หลังจากท่านปู่ทวดอบรมสั่งสอนกิริยามารยาทต่างๆ ให้แล้ว จึงส่งเขาเข้าไปรับราชการทหาร ด้วยเพราะมีพละกำลังมหาศาลแต่กำเนิดและความสามารถด้านวรยุทธ์ที่เหนือชั้น ถึงขั้นต่อสู้กับสัตว์ร้ายหรือแม้แต่สังหารปีศาจได้ สร้างความดีความชอบมากมายจนได้เป็นนายกอง และต่อมาได้เลื่อนยศเป็นถึงแม่ทัพ”
“แล้วหลังจากนั้นเล่า”
“หลังจากนั้นท่านพ่อและท่านอาทั้งสองก็สืบทอดความองอาจจากท่านปู่มาเช่นกัน มีตำแหน่งในกองทัพค่อนข้างสูง ทว
