บทที่ 418 มังกรเริงระบำบนนภากาศ หนึ่งดาบผ่าระลอกคลื่น
……………
ท่ามกลางผืนฟ้าและแผ่นน้ำที่มืดไม่ดสนิทพรรณ พายุคลั่งโหมกระหน่ำ เพียงชั่วพริบตาพิรุณสายใหญ่ก็เทลงมา สายฟ้าฟาดขนาดมหึมาพุ่งทะลวงผ่านห้วงเวหาลงสู่ท้องทะเลพร้อมเสียงกัมปนาท ลำแสงนั้นสะท้อนให้เห็นหมู่เมฆฝนและม่านน้ำตาที่ปกคลุมไปทั่วทุกหย่อมหญ้า
ครืน… ครืน…
ต่อหน้ามหันตภัยแห่งธรรมชาติ เรือลำน้อยดูเล็กจ้อยไม่ต่างจากเมล็ดถั่ว มันโอนเอนอยู่ท่ามกลางลมฝนและคลื่นยักษ์ คล้ายจะยืนหยัดอย่างยากลำบาก ทว่าก็คล้ายจะสงบนิ่งอย่างประหลาด ยากจะบรรยายออกมาเป็นถ้อยคำ
“น้ำเข้าเรือแล้ว!”
แม่นางสามสีหันไปตะโกนบอกนักพรต
“รบกวนแม่นางสามสีแล้ว”
“ได้เลย!”
แม่นางสามสีชี้ดาบสะบั้นวารีไปยังน้ำในเรือ ออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเล็กใสแผ่วเบา
“จงไหลกลับไป!”
ทันใดนั้นมวลน้ำก็จับตัวเป็นสายพุ่งออกนอกเรือไปในทันที
สายฟ้าฟาดลงมาอีกครา แสงสว่างวาบเผยให้เห็นทัศนียภาพเบื้องหน้า
ไกลออกไปมีเรือสำเภาขนาดใหญ่ลำหนึ่งปรากฏขึ้น แม้จะเป็นเรือสำเภาที่มีขนาดใหญ่กว่าเรือลำน้อยหลายเท่าตัว แต่ท่ามกลางคลื่นยักษ์ที่ถาโถมในพายุคลั่งเช่นนี้ มันกลับดูเหมือนของเล่นเสียมากกว่า
เปรี้ยง!
เสียงอัสนีบาตแว่วตามมา
แสงสายฟ้าวูบลงในชั่วอึดใจ เรือใบใหญ่ลำนั้นก็หายลับไปในความมืดมิดอีกครั้ง
ฉับพลันนั้น สายฟ้าอีกสายก็ฟาดลงมา
สายฟ้านี้มีสีม่วงแดงเข้มแตกแขนงนับไม่ถ้วน มันไม่ได้เชื่อมต่อฟ้าดินในชั่วพริบตา แต
