บทที่ 417 สำรวจผืนสมุทร
……………
มหาสมุทรเวิ้งว้างกว้างใหญ่ ยามนี้แทบจะมองไม่เห็นชายฝั่งเสียแล้ว
บัดนี้โลกทั้งใบหลงเหลือเพียงสีน้ำเงินครามเข้มอ่อนที่ตัดกันไปมา มีเพียงละอองไอน้ำที่อบอวลอยู่ตรงรอยต่อระหว่างฟ้ากับน้ำ จนดูไม่ออกว่าเส้นขอบฟ้านั้นทอดตัวอยู่หนใด เรือลำน้อยลอยคว้างอยู่กลางทะเลลึกอย่างโดดเดี่ยว
ผิวน้ำทะเลกระเพื่อมไหวไม่หยุดนิ่ง
หากมองจากไกลๆ จะเห็นเป็นเพียงระลอกคลื่น ดูไม่ใช่สิ่งโดดเด่นกลางผืนน้ำที่กว้างใหญ่ไร้ขอบเขตนี้ เป็นเพียงรอยยับย่นที่ทำลายความเรียบเนียนดั่งคันฉ่องของท้องทะเลเท่านั้น ทว่าหากมองในระยะใกล้ ความสูงต่ำของคลื่นที่ยกตัวขึ้นลงนี้ กลับส่งผลให้เรือลำน้อยโคลงเคลงวูบไหวไม่มั่นคง
เด็กหญิงตัวน้อยก็สวมหมวกโต่วลี่เช่นกัน ดูเหมือนกับชาวประมงตัวจิ๋วนัก นางนั่งอยู่ริมขอบเรือ ในมือถือคันเบ็ดที่ผู้พิพากษาหลู่มอบให้ สายเบ็ดจมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของท้องน้ำ
นกนางแอ่นเกาะอยู่บนกราบเรือ นิ่งสงบไม่ไหวติง
ภูตน้อยทั้งสองต่างกำลังตั้งอกตั้งใจฟังคำสอน
“แม่นางสามสีมีดาบสะบั้นวารีอยู่กับตัว ย่อมไม่ถูกสายน้ำรังแก ต่อให้อยู่ใต้ทะเลลึกก็สามารถหายใจและเคลื่อนไหวได้ตามใจนึก” ซ่งโหยวเอนกายพักผ่อนอยู่ในห้องเรือ ใช้สองแขนหนุนแทนหมอน เอาหมวกโต่วลี่ปิดหน้าไว้เกือบมิด มีเพียงเสียงที่รอดออกมา “นอกจากนี้ หากฝึกฝนอาคมธาตุน้ำ เช่น วิชาหลบเลี่ยงวารี ก็จะช่วยให้ไม่จมน้ำตาย หรือหากบรรลุอาคมธาตุน้ำขั้นสูงขึ
