บทที่ 416 ความหมายของการก้าวเดินให้ช้าลง
……………
เบื้องหน้ามีเริ่มมีโขดหินแหลมคมปรากฏขึ้นมากมาย
แอ่งน้ำขังหลายจุดไม่ได้สงบนิ่งอย่างที่คิด
หากเป็นยามปกติที่ต้องมาอยู่ต่างแดน แม่นางสามสีคงไม่มีวันปล่อยปลาหรือกุ้งในแอ่งน้ำให้รอดพ้นเงื้อมมือไปได้แน่ ต่อให้มันจะตัวเล็กเท่านิ้วก้อย นางก็ต้องจับขึ้นมาให้ได้ แม้ว่านักพรตจะไม่กิน นางก็จะจัดการผ่าท้องล้างให้สะอาดแล้วนำไปตากแห้งเก็บไว้กินเอง ถึงอย่างไรปลาขนาดเท่านี้ก็มีขนาดกำลังเหมาะกับนางพอดี
ทว่าวันนี้แม่นางสามสีกลับไม่เหมือนเดิม
ไม่ใช่ว่านางนึกดูแคลนพวกมัน
แม่นางสามสีนั้นมัธยัสถ์ยิ่งนัก
นางเพียงจะเลี้ยงพวกมันไว้ในแอ่งน้ำเหล่านั้นชั่วคราว รอให้นางจัดการกับปลาตัวใหญ่และกุ้งตัวโตให้เรียบร้อยเสียก่อน แล้วค่อยย้อนกลับมาจับพวกมันไปทำปลาแห้ง
ตลอดเส้นทาง แม่นางสามสีใช้ประโยชน์จากวิชาที่ขโมยชาวบ้านมาอย่างเต็มที่ ทั้งยังใช้ความสามารถเฉพาะตัว ราวกับจงใจจะอวดอิทธิฤทธิ์ใหม่ให้นักพรตได้ประจักษ์ นางคอยก้มๆ เงยๆ มุดหาปลา กุ้ง และปูที่ซ่อนอยู่ตามซอกหิน หรือไม่ก็ยกแผ่นหินออกดู ไม่ว่าสิ่งมีชีวิตเหล่านั้นจะซ่อนตัวเก่งเพียงใด ปราดเปรียวหรือดุร้ายแค่ไหน ก็ล้วนไม่อาจหนีพ้นอุ้งเท้าแมวของนางไปได้
บางคราเมื่อจับได้ นางก็ไม่นำใส่ย่าม แต่กลับล้างน้ำสะอาดเสียหน่อยแล้วยัดเข้าปากไปทั้งอย่างนั้น
จนใกล้ยามเที่ยง นางก็ไปยืนต่อแถวอยู่ด้านหลังหญิงชราสวมหมวกโต่วลี่ เฝ้ามองนางแง
